14maart 2016

"De Amerikaanse chirurg en schrijver Atul Gawande doet in ĎSterfelijk zijní verslag van zijn ervaringen met patiŽnten, die in de laatste fase van hun leven zijn. Artsen, Gawande niet uitgezonderd, zijn tijdens hun opleiding totaal niet voorbereid op het omgaan met de naderende dood. Gedurende drie jaar volgt Thomas Jennings artsen bij de gesprekken met hun uitbehandelde patiŽnten.

We moeten allemaal ooit afscheid nemen van het leven. Toch blijft het moeilijk voor artsen om met hun patiŽnten over de naderende dood te praten. Atul Gawande, gerenommeerd chirurg en schrijver van de bestseller ĎBeing Mortalí, voelt zich vaak tekortschieten tijdens deze zogenaamde Ďslecht-nieuws-gesprekkení. De ongeneeslijke ziekte van zijn vader en het effect daarvan op hem en zijn moeder confronteert Gawande ook op het persoonlijke vlak met de vraag waar mensen het meest bij zijn gebaat in hun laatste levensfase.

In de documentaire onderzoekt hij hoe artsen zich kunnen bekwamen in gesprekken over het naderende einde, zodat patiŽnten beter richting kunnen geven aan deze laatste fase van het leven wanneer er veel beslissingen moeten worden genomen. Te vaak worden er behandelingen gestart die het leven van de patiŽnt onnodig verzwaren, of die hun leven zelfs verkorten omdat men niet in staat was een goede beslissing te nemen.
Gawande gaat te rade bij collegaís met meer ervaring, onder anderen bij de jonge neurologe en specialiste op het gebied van hersentumoren Lakshmi Nayak, die regelmatig gesprekken moet voeren met patiŽnten voor wie geen hoop meer is.
Wat zijn je prioriteiten als je tijd beperkt is? Het antwoord op deze vraag geeft patiŽnten over het algemeen een goede leidraad voor het invullen van de laatste levensfase.
De vader van Atul Gawande kiest uiteindelijk voor kwaliteit van leven en sterven en besluit af te zien van behandeling.
Tenslotte is het doel niet een goede dood, maar een goed leven tot het einde toe."

Regie: Thomas Jennings (VS 2015)" - www.human.nl   ( www.uitzendinggemist.net )

 

 

. . . mooi de intentie van de artsen om te verschuiven van medisch handelen naar geheel niet behandelen om zo ruimte te creŽren voor 'n leven wat mag leven, los van kwantiteit, maar van kwaliteit. Mooi de intentie om zelf als arts zijnde, de wereld van de patiŽnt niet alleen als 'n medisch (on)oplaasbaar probleem te zien, maar pogen aan te geven dat (be)handelen niet toereikend is e/o dat 'bijwerkingen' de kwaliteit van leven beÔnvloeden, zodanig dat je leven geheel niet meer (be)leeft.

Ik zelve vind de emoties, keuzes van patiŽnten zťťr intrigerend. Heb net 'n 'sympathiek' boek gelezen: 'Mijn dinsdagen met Morrie - Mitch Albom. 'N mooi reflecterend verhaal, levensverhaal. Ik laat het "Amerikaanse" insteek, gelijk als ook in de documentaire los, ervaar zelf wel 'n andere 'beleving' bij het leven en eventueel loslaten van het leven. Doch het verhaal schenkt mooie gedachten, welke je al vroeg in je leven zou mogen ervaren, zo dat deze al spiegelend mag zijn in keuzes en welbevinden mbt het leven, welke je zelf mag leiden.