"Srivatsa, geliefde, eeuwigdurende knoop

- oneindige knoop, welke ik mag delen, 'n "knoop" welke mag huizen op/in mijn lichaam, welke 'n onderlinge wederkerige afhankelijkheid symboliseert, vooral de afhankelijkheid die ligt tussen "het ontstaan" en "sunyata" - het "niet aanwezig zijn" - het "leeg van zelf".  Dit laatste is misschien wel de 'tocht der tochten' voor de mensch - ikmensch . . . . . . ."

 

 

 

 

Ik zelve, Berry - nu begin 2016 geniet 'n oneindig groot verdriet nav/in het leven. Mag me zelve zoekraken in het gebied 'leven' genaamd. Heb vele handelingen mogen verrichten, hele mooie lieve bijzondere menschen mogen ontmoeten. Veel mogen ervaren - ben daar blij mee. Tegelijk huist er 'n groot verdriet in mij, welke nu zijn weg naar buiten heeft gevonden. Ga nu pogen "me-zelve" te vinden, te ervaren. Ga dit oa. doen door het creŽren van deze wereld, waar 'n ieder door heen kan/mag wandelen. 'N virtuele wereld gestoeld op mijn wereld, mijn gedachten, mijn gevoelens. 'N wereld gevuld door woorden, beelden van mij en anderen. 'N virtuele wereld welke behoord in deze tijd, 'n wereld welke de werkelijke wereld (wat dat mag zijn - 'n wereld waar ik in geloofde) misschien wel heeft overgenomen -

 

- nu 7 januari 2016 - twijfelend de eerste letters neer leggen boven van hier uit, 'n zwart gat. 'N zwart gat ansicht kan allerlei betekenissen, gedachten genieten, cq. emoties oproepen. Voor mij is het nu 'n soort van onoverzichtelijke leegte, welke ik al wandelend mag gaan pogen te vullen, zo gelijk oa. 'de zee die denkt', gelijk 'n pelgrim gevuld mag worden met indrukken, etc., zo gevormd tot 'n mensch, waar ik zelve in.bij terecht kan komen, zijn. Ik mis haar -

Hoe kan het mij niet gelukken om volledig met haar samen te leven, 't leven te delen: Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

- Rutger Kopland
1966 "Onder het vee"

 

Vanwaar hier alleen zitten. Misschien mag dat nu wel de reden zijn om te gaan wandelen, reflecterend wandelen, werken aan voorzichtig het veranderen van mijn eigen 'schip' zonder te zinken of de ander kwijt te geraken. Ik weet 't niet, kan niets overzien - geef me over aan deze vaartocht onderwijl de zilte tranen laten versmelten met de zee, welke mij en 'n ieder omringd. Gelijk er gezegd wordt over de liefde -

 . . .

Nu anno 2016 na 'n jaar van loslaten, letterlijk van vele activiteiten nav de ziekte MS, welke als 'mijn sluipmoordenaar' stukjes lichaam heeft toegeŽigend, vormt zich 'n leegte van binnenuit naar buiten en creŽert zo 'n omhulsel, zoals in "De Wand" - Marlen Haushofer is beschreven en prachtig is verfilmd. 'N omhulsel, welke me keihard naar binnen toe laat gaan. Waar ik nu mag ervaren hoe groot en leeg het mag zijn.

Heb vele verbindingen mogen leggen in mijn leven, verbindingen tussen menschen, in menschen, doch ik heb zelf nooit echt binding in mij neer gelegd. Ervaar nu dat de ruimte in mij 'n leegte is, die 'n angst in zich huist, welke ik nog niet eerder heb aanschouwt. Ik ben niet bang om te sterven, heb dit misschien ook juist wel toegeŽigend om niet naar binnen te hoeven gaan, waar je alleen bent in zijn totaliteit. Heb gelezen, gesproken - woorden van anderen eigen gemaakt om zo 'n vliesje om me heen neer te leggen, welke me van twee zijden beschermde. Nu laat de buitenzijde het los, liefde laat los - nu moet ik naar binnen, pijn, verdriet ervaren - alleen!

Alleen in me zelve gelijk 'n ieder. Geniet oprechte mooie gevoelens voor haar, gevoelens welke me verdrieten, gelijk me sterken. Doch nu binding gaan 'bouwen' in me zelve. Geniet hierbij wel de "hulp" van oa. muziek, boeken, lopen - veel lopen. Stil zitten gelukt me ook wel, doch -

 

11I'16 - rust stilt in mij

 

14I'16 - 't is nu fijn om zo pelgrimerend door 't leven te gaan in 'n zekere stil zijn in mij zelve. Zo lees ik eerder neer gelegde woorden terug, woorden hier binnen deze virtuele wereld, welke geen letterlijkheid genieten. Bijv. 't woord verdriet - ik kan verdriet genieten, direct in relatie tot wat er dan in het moment is gebeurd, iets/iemand verloren in het moment. De woorden "nu begin 2016 geniet 'n oneindig groot verdriet nav/in het leven" 'zijn 'gekoppeld' aan 'n gevoel, welke ik al van zťťr jong mee draagt, welke weer gekoppeld is aan de vraag - welke zin mag het leven genieten? Van hieruit bouw ik dan weer gevoelens, gedachtes, welke me 'bestaansrecht' schenken, 'n soort van existentie verantwoorden.

Vandaag 'n ontmoeting genoten, welke nog zacht voort siddert in mij, welke me blij maakt, blijheid gevuld door liefde -

Nu ook weer begonnen in het boek "De kunst van het ouder worden" - Joep Dohmen. Fijn, begrijp nu nog meer de keuze van mijn psychologie leraar, dhr. Vos welke ik mocht genieten tijdens mijn KPA opleiding te Arnhem, zijn keuze om na 'ons', de laatste groep PA-lichting, gerontologie te gaan studeren. Hij was 63 jaar oud, nog vol van levenslust, nieuwsgierigheid. Mooi om nu weer te mogen ervaren. Ik zelve ben niet zo oud, 50 jaar, doch door de MS, welke in mij huist en (in)direct veel aanstuurt, de tijd versneld, zowel op/binnen belevingswereld tijd als feitelijke tijd door deze laatste bij 'tijd en wijl' letterlijk stil te leggen (of valt dit dan ook binnen beleving van de tijd - de scheidslijn tussen beiden tijden is dun), ik zelve geniet nu wel de behoefte om 't leven nu over/door me heen te laten komen. Misschien is dit gedeelte misschien wel het sterfproces welke ik in mag gaan. Vind dat niet eng, wel mooi!!

 

19I'16 - liefs . . .

Ö zag jij misschien dat ik naar jou,
dat ik je zag en dat ik zag hoe jij
naar mij te kijken zoals ik naar jou
en dat ik hoe dat heet zo steels,
zo en passant en ook zo zijdelings -
dat ik je net zo lang bekeek tot ik
naar je staarde en dat ik staren bleef.
Ik zag je toen en ik wist in te zien
dat in mijn leven zoveel is gezien
zonder dat ik het ooit eerder zag:
dat kijken zoveel liefs vermag.

- Joost Zwagerman

 

20I'16 -

 

21I'16 - mag nu veel lezen mbt het beŽindigen van 't leven als je 'zwaar' dement bent en je hebt al eerder in het leven 'n euthanasie verklaring neer gelegd, toen je 'n vrije wil genoot. Ik ben voor zelf beŽindigen van het leven. Is misschien wel de uiterste vorm van 't genieten van 'n vrije wil welke dan "kiest". Hier op aansluitend leg ik neer, dat ik niet 'geloof' in de 'vrije wil'. Heb ervaren in mijn eigen levens momenten, waarbinnen ik me bewust was van het 'verkeerde kiezen', waar door ik anderen pijn heb gedaan - ik 'geniet' hier spijt van, toch handelde zoals ik heb gehandeld. Ik ervoer bij me zelf pijn, verdriet, doch handelde zoals ik heb gehandeld. Ik zou het graag anders gedaan hebben, doch -

Hier nu ook weer terug in de gedachte van zelf het leven beŽindigen. Ik weet nu niet direct hoe/wat mbt het leven. Heb zelf al enkele malen in gedachte, gesprek het leven los gelaten, doch ik blijf leven, ik leef. Wat dat ook mag inhouden, Fysiek blijf ik bewegen in 't leven. Had hierboven neergelegd, dat ik in mijn sterfproces ben gestapt. Zal pogen neer te leggen, wat dit voor mij mag betekenen. Heb hier geen tijdseenheid aan neer gelegd, wat ik weet niet 'hoe lang' ik nog leef, geniet geen feitelijke informatie. Ben niet depressief, ervaar geen somberheid mbt het leven, in leven zijn. Mbt het begrip 'sterfproces' bedoel ik de tijd welke/waarbinnen ik mag 'zijn' in op/mijn eigen tijdslijn, de lijn tussen de versmelting van het ei-celletje van mijn moeder en het sperma-celletje van mijn vader tot het moment dat het leven uit mijn lichaam, hersenen glijdt tot - . Met sterfproces poog ik aan te geven, dat ik nu op 'n wijze in het leven mag 'zijn', waar binnen ik met mijn gedachtes, gevoelens mag handelen zonder iets na te streven, zonder doel, zonder moeten, onderwijl bewegen in het leven vol van handelen, zijn en tegelijkertijd ook niet, zonder me zelf te hoeven verantwoorden naar me zelf toe of 'n ander. Misschien is dit .......

īt moeilijkst voor een mensch,
is misschien wel ďzijnĒ,
tegelijkertijd īt eenvoudigst,
eenvoudigweg ďzijnĒ . . . . . . .

Hier zijn boeken vol van geschreven, boeke n welke ik niet heb gelezen, doch wel mee in aanraking ben gekomen door oa. gesprekken met andere menschen. Heb daar wonderlijke gevoelens bij genoten, niet direct 'wetende' of deze prettig of niet prettig zijn. "Hoorde" woorden uit de mond van de mensch, doch zag geen handelen aansluitend op de woorden. Ervoer ook niet dat de woorden vanuit het binnen van de mensch kwam - intrinsiek, maar hoorde anderen, die de woorden hadden neer gelegd in geschriften. Ik 'weet' niet -

Het is wel sympathiek om in zo'n dag als vandaag waar de mist zich toonde, te bewegen aan/in zee. Hierdoor ook weer veel in me zelve gewandeld, gezwommen. Heb ook sympathieke ontmoetingen mogen genieten. Hierdoor ook me zelve ontmoet. Heb/wil nog leren leven -

"als je kan sterven,
ga je leven!"

 

- vannacht 'n vraag "neer gelegd" in me zelve, "gedeeld" met de kaarten en zie . . . . . . .

 

28I'16 . . .                                                                                               "klein - dicht - denken - scheppen - zijn - moed - lachen - aarde"

 

 

5II'16 . . .  stil is het -  tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen tranen troost xx

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ laatste golfslag geboren

 

 

11II'16 . . . ben alleen of ervaar ik eenzaamheid?

 

maan                                                                                                                                                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                   zon


aarde
                                                                                                                             ikmensch