. . . . . . . . . . . . . oermenschen

 

                                                                                

 

                                                                               

 

                                                                             

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                 

 

                                                                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

“Waarom vinden jullie het zo fijn in het water?”

Wij willen graag alleen maar terug. Naar het verre, verre verleden. Naar een oertijd, voordat er zelfs maar mensen bestonden. Volgens voelen alle mensen met autisme zich hier hetzelfde over. Er ontstonden maritieme levensvormen die evolueerden, maar waarom moesten die toen het droge op om zicht te ontwikkelen tot mensen die ervoor kozen hun leven te laten dicteren door de klok? Dat is mij echt een raadsel.
In het water is het zo rustig, en ik voel me er vrij en gelukkig. In het water valt niemand ons lastig en lijkt het net of we alle tijd van de wereld hebben. Of we nu op één plek blijven of rondzwemmen, zodra we in het water zijn kunnen we één zijn met de hartslag van de tijd. Buiten het water zijn er altijd te veel prikkels voor onze ogen en oren en is het onmogelijk voor ons om te raden hoelang een seconde duurt of hoelang een uur.
Mensen met autisme zijn niet vrij. Dat komt doordat wij een ander soort mens zijn, geboren met oerzintuigen. Wij staan buiten de normale gang van de tijd, wij kunnen ons niet uitdrukken en onze lichamen stuiteren door het leven.
Konden we maar terugkeren naar dat verre, verre waterverleden . . . dan zouden wij allemaal net zo vrij en tevreden kunnen leven als jullie!

Naoki Higashida
“Waarom ik soms op en neer spring.”
(. . . 'n eigens stem van 'n 13 jarige jongen met autisme)
isbn 978 90 468 1632 5

 

 

 

 

                                                               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De idioot in het bad.

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar 't bad.

De damp die van het warme water slaat
maakt hem geruster : witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

"Parken en Woestijnen"
- M.Vasalis (1909-1998)
ISBN 9028240624