oorspronkelijk mensch
waar huist zijn waarachtigheid
mensch mag gaan zoeken

de werkelijke wereld
verlaat hij stilletjes na -

 

Het mag nu januari 2018 zijn. (4I'18 vannacht gedroomd/zicht in – in zicht! Als ik 'n vrije wil zou hebben, dan zou ik ik nu willen inslapen en nooit meer wakker worden – dood. Zacht de dood in gaan. Waarom doe ik het nu niet?! Ik zou het kunnen, etc., doch er huist 'n 'geweten' gestoeld op verantwoordelijkheden, die mij nu mag tegenhouden – kinderen, mijn kinderen. De vrije wil bestaat niet, je 'bent' 'n opgebouwd systeem -) Ik ervaar dat ik steeds weer opnieuw 'denkt' te beginnen met, in het leven. Het gelukt mij niet om iets te continueren. 'N ieder maal beging ik 'iets', vervolgens laat ik het weer los of maak 'gaten' in het pad, over welke ik heen beweeg. Het gelijkt dat ik 'gedoemd' ben om alleen door het leven te bewegen. Ervoer herkenning in het 'levensverhaal' van Rilke, nu in de 'Gelukkige dood' van Camus. Ik ben absoluut niet, ik identificeer mij absoluut niet met, ik ben 'n eenvoudige zandkorrel, doch ik herken mij in de beschreven menschen. Ik ga pogen om vanaf hier 'n pad neer te leggen tot - ! Het neerleggen van woorden schenkt mij ruimte in mijn hoofd, rust in het lichaam. Tegelijkertijd droom ik dat deze 'glazen fles' wordt gevonden, geopend en ik voor 100% wordt opgenomen in het leven van - . 'N droom? Ik denk het wel, 'n droom die misschien irreëel is, ontkenning van, etc., doch ik geniet 'm mijn gehele leven. 'N droom gerelateerd aan de vier regels van Kopland, de Roos van - . Het schenkt mij troost, deze 'droom', waar ik in kan 'duiken, gelijk in mijn 'binnenzee'. Het leven is 'n zee vol zilte tranen, soms mag ik 'n eiland ontmoeten, wensen dat - Doch het gelukt mij niet om 'samen' op het eiland te blijven. Ik wil samen 'varen', gelijk. Doch het is mij tot heden nog niet gelukt. Het gelicht absoluut aan mij, ik vaar weg, ik laat los. Natuurlijk ook anderen omwegen dat ik niet zo sympathiek bent, etc. Ik heb al vele woorden neer gelegd en achter gelaten, welke zwerven, welke zijn vernietigd, welke - . Nu nog éénmaal 'n dagboek schrijven in/op mijn wijze.

 

find yourself
lose yourself
and then find others -

 

ik maak mijn hart leeg
zilte tranen spoelen haar
verleden drijft weg

mijn binnenmuren zijn rauw
is het nog te herstellen?

 

Heimat mag de ruimte binnenkomen. Het gelukt mij even niet om mij geheel af te sluiten van 'n verdrietige chaos in mijn hoofd. Af en toe 'n lach, af en toe 'n behoefte om terug te duiken in mijn verleden, doch -

xx xxx xx xxxx!

 

- 6I'18 vannacht, vanmorgen gedacht, gelezen, 'n pad uitgelegd -

binnenzee is vol
gevuld door zilte tranen
verdronken liefde

- het leven is mooi
de dood - ik 'weet' het niet

het leven is 'druk'
de dood is stil

ik ga naar de stilte toe -

- xxx xx xxxx!

 

7I'18

ik 'begrijp' haar hoofd
zwijgend verliest mijn hart het
verdrink in tranen



mijn hart is gestruikeld
een valkuil ingegleden
mijn hoofd is de dader

welk traject lopen?
zachtjes de dood inglijden

                                                                                                                                                          

    

ster gestraald door het zand
of door de wind met zand?

                                                                                               

 

                                          - xxx xx xxxx!

 

8I'18
vannacht niet 'geslapen'
beneden 'hier' geweest -

vanmorgen gebeld
de eerste steen neer gelegd -



zilte tranen mogen zich voorwaarts gaan uitrollen ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

. . . . . . .                                                                                                      

                                                                                                          

                                                                                                                         

dood hout in het bos
schoonheid geschonken aan mij
stil leven toont zich -

                        

                                                                                                                                                   

xx xxx xx xxxx!

 

 

9I'17 ik heb 'n nieuwe horizon, cq. einddoel neergelegd. Ga binnenkort 't gesprek aan, waarbinnen 'het' gedeeld wordt, 'hulp' wordt gevraagd. Nu mag ik vnl. 's nachts 'denken', nadenken, denken over, etc. Heb mogen zien dat menschen mbt het leven, 'willen' blijven leven, vaak het woord missen aanhalen. Op het moment dat je 'weet' dat je het leven los gaat laten, kan er 'n soort angst tevoorschijn komen. Missen?! Je gaat 'iets' missen. Hier ben ik nu 'ingedoken', het begrip 'missen'. Ik wens voor me zelf, dat ik het 'goed' onder woorden kan gaan huizen. Niet direct voor mijzelf, doch wat later in de tijd, als ik 'het' ga 'delen' met anderen. Nu gelijk 'n 'gewetensvraag', is het al niet 'n soort van 'verraad', dat ik hier reeds woorden, gedachten, gevoelens neer leg, doch anderen 'weten' van niets?! Misschien wel, doch deze weg is voor mij voor nu fijn omdat ik (egoïstisch misschien) met me zelf mbv. verscheidene aanvullende middelen (foto's, 'geleende' woorden, muziek, etc.) het te gaan bewandelen pad helder kan krijgen. Gelijk even neer leggen, dat ik absoluut niet somber ben of het leven, cq. 'zijn' ontkent. Nee, het leven is ansicht mooi, doch -

- deze woorden rusten 'in' "Het verdriet van de engelen".

.......

( 'n liedje als volgend, mag bij 'toeval' zich neer vlijen in de tijd, mij troost schenken. Leg het nu ook 'hier' neer - )

 

Better be alone
For my happy end
I never gonna see my love again In the end -

 

.......

 

Missen -

 

                            René Gude (2III'57 – 13III'15)

 

- heb hier René Gude 'geplaatst'. Dit in eerste instantie omwegen dat hij zo'n goed relativerend hoofd mocht genieten, onderwijl ook zijn 'gevoel' tonen. Ik geniet geen oordeel. kan niets zeggen over wat hij heeft ervaren, alleen maar mijn interpretatie. Ik vond, vind het nog, 'n mooi inspirerend mensch. Hij heeft mij vele handvaten en inzichten (dat denk ik) mogen aanreiken. Hij kom heel mooi verwoorden het sterven, voorwaarts varen - onderwijl achterkom kijken, ook wat hem het meest raakte mbt de dood, zijn dood. (Ik wens dat ik het juist hebt gezien) Het missen van toekomstige gedeelde momenten met zijn partner, kinderen. Mooi!

muziek dans           leven liefde

Missen, gemist worden, 'iets' missen in de toekomst. Ik 'ervaar' dat ik dat niet heb. Dit omwegen dat ik al eerder het leven, incl. alle menschen, heb losgelaten in mij. Niet zo maar, doch ....... verdriet. Iets missen mbt momenten in de toekomst, is mi. gebaseerd op 'hoop' (ik kan/heb niets met het begrip), 'n zoektocht naar - Ik ervaar dat mijn leven goed is, goed is om te leven, gelijk goed is om het leven, (dit leven) los te laten. (Poog wat later meer en misschien in herhaling neer te leggen, welke levensdrift ik 'genoot'. En dat ik antwoord kan geven op 'n zoektocht of vindtocht.) Heb het afgelopen halve jaar veel aangereikt gekregen, er is veel in mij gespiegeld, heb onderwijl boeken herlezen, welke ik zo'n 30 jaar geleden ook las en mij toen wel ietwat hebben bijgestuurd in/naar het leven. Gelijk 'neerleggen' dat niemand, geen enkel mensch verantwoordelijk is voor mijn beleving en de nu ingeslagen richting.

Missen, ik 'denk' dat missen 'n ietwat onterechte gedachte is gestoeld op 'n ontkennende emotie. Wat mis je echt? In hoeverre geniet je in het leven 'contact' met de ander, 'ding'? Ik 'geloof' dat vele 'mensen' onbewust  het leven 'leven'. Hier dien ik wel aan te sluiten, door te 'erkennen' dat mijn hoofd vele emoties, cq consequenties volgend uit handelingen gestoeld op emoties, met mijn hoofd 'opvangt' en 'weg plaatst'.

Missen ............... 'n begrip welke in mij rust geniet, doch er 'straks' nog wel mee 'geconfronteerd' worden.

xxx xx xxxx!

 

 

But what you receive will be pure
I gave you small doses 'cause my heart's been wasted
And I can't belong anymore
It's closing time, and the aftermath -

 
-                    Tricky - New Stole feat. Francesca Belmonte

 

xx xxx xx xxxx!

.......

15I'18 zachter dan zacht 'contact' in/met deze pagina. Enkele mooie dagen zijn vergaan in de tijd. "Bosvrouwke" is 'n heel mooi lief mensch, vrouw mensch - ik heb haar lief, zéér lief. Zij mag mij veel aanreiken aan spiegelbeelden, welke mij nu (on)bewust tot dit pad geleidt. Zij is daar absoluut NIET verantwoordelijk voor. Ik zelve in mijn gedachtewereld, aangestuurd door 'n lichaam, welke in stukjes valt. Ik poog nu van mijn, eventuele levenseinde nog iets moois te creëren. Nu leg, poog ik 'n stilte neer te leggen en bezien, welk pad ik dien te gaan bewandelen en hoe. Ik wens dat de stilte stil mag zijn, ik wens menschen te ontmoeten, welke mij 'helpen' om op het juiste pad te gaan wandelen en ook dat ik het niet alleen hoef te bewandelen.

xx xxx xxx!

 

.......

Sometimes you find yourself trying to let go of something
But it's like you have been swimming in the ocean
For a very very long time
And you feel like you belong there
You are one with the waves
The warmth of the water
And your body moves in sync with the ocean
And you swim around just trying to stay afloat
Then you get tired and you start to drown
And you swim back to land
When you get there you just feel so heavy
Because you lost touch with gravity for so long
And you collapse on the beach
As you try to find balance again
And then your feet finds gravity
You stand up and you look at the horizon one last time
And just know that no matter how beautiful the sea was
And how good it made you feel it was never yours for you to keep
And someday's you will miss it, you know
And you feel yourself moving with the waves
And you dream of diving in
Then you realize your feet was meant for land
And not cut out for the ocean

 

Maybe you're meant to climb trees
Or hike hills or just run really fast
Letting go is not easy
There is nothing quite like swimming in the ocean
Just like how it's natural for your feet to find gravity
It's natural for you to let go
And find your true purpose in life again
The sea is the sea
And you are just you
I have to let go
But sometimes I find myself waking up at the beach again

                                                                          - Yuna

.......

16I'18 gesprek genoten met mijn huisarts, 'n fijn mooi oprecht direct mensch. We gaan elkander nu iedere drie maanden wat langer spreken, onderwijl ga ik in contact met psychologen -

wekker is gezet
geleende tijd gaat stoppen
kiemzaden dalen

mijn aarde gaat ze voeden
zilte bloemen ontspruiten -

xxx xx xxxx!

......

 

17I'18 mag 'n goede slaaprijke nacht hebben genoten. Wel bijzonder dat mijn lichaam zwaarder is. Gisteren de 'boeken', destijds ontvangen van J.Geurts herlezen mbt cognitie en MS. Lezend zou ik bijna gaan 'denken', dat ik somber ben, etc. Lees 'herkenning' in casussen mbt lichamelijke klachten gerelateerd aan MS, mijn leeftijd, nu. Doch ik ervaar geen somberheid of dwangmatige behoefte om weg te gaan uit het leven, ervaar geen bitterheid, 'psychische pijn'( ik moet hier ook neer leggen, dat ik absoluut geen voorstelling heb van iemand, die psychische pijn heeft. Gelijkt mij oprecht 'n ongelooflijke heftig 'iets'. Kan, heb daar geen beeld, cq 'gedachte van. Ik 'weet' dat ik het niet heb.). ik ervaar eenvoudig 'prettige berustende gelatenheid mbt mijn lichaam en het leven. Mocht gisteren ook weer lezen, dat bij mensen met MS, de hersenen ook worden aangetast met verscheiden consequenties: spraak, geheugen en nog enkele. Ik ervaar wel dat mijn geheugen mij niet meer te dienste is. Concentratie mbt mensen laat het ook wel afweten. Ik weet niet of dit dan nu gerelateerd is aan de MS of 'n 'opgebouwde' karaktereigenschap?! Ik geniet géén 'doodswens', doch ik bewandel wel het pad naar het moment toe ban 'het leven loslaten'. Dit puur inherent aan mijn fysieke gesteldheid, het 'af laten weten' van mijn lichaam, aantasting van mijn hersenen. Ik mag nu nog 'wilsbekwaam' zijn - tja ...

 

 

 

Ik wil niet horen wat de dokter dacht
Of wat je doet als het zo door blijft gaan

 

Ik wil niet weten wat dat greintje nou uiteindelijk nog heeft opgebracht,
Ik wil alleen maar zwemmen

 

geen extrinsiek hoofd
uit twee harten geboren
intrinsiek mensch -

 

xx xxx xx xxxx!

.......

18I'18                                                                                          

Je bent een kanaal
voor creativiteit


We hebben een gemeenschappelijke krachtbron (het universum) en dezelfde creatieve energie stroomt door ons allemaal. Als je een kanaal bent sta je in contact met en breng je de wijsheid en creativiteit van je eigen diepste bron voort. Als je een kanaal bent ben je volledig en in vrijheid jezelf, je bewust van het feit dat je een uitdrukking bent van de hoogste creativiteit van het universum.

Ik ben een
kanaal voor de creatieve kracht
van het universum.

(uit Bespiegelingen in het licht, ooit 'samen' mogen ontvangen van Dineke, destijds in Stokkum wonend)

 

.......

 

 

Is it like that dream I had?
And you are here like a dream

 

 

.......

wit licht spreidt zich uit
vlinder vleugels verbleken
zwart gat vangt ze op -

.......

 

Mesteren, 'n mooie mooie verfilming van 'n "oud/hedendaags" thema. Vader heeft zoon en moeder verlaten, is voor eigen 'gewin' de wereld verder gegaan. Zoon toont zich, komt, gaat de wereld van zijn vader in. Ik vind het zo mooi hoe deze twee menschen het verhaal 'vertellen' binnen (het spreekt mij aan) 'n kunstzinnige omgeving, waar twee hele verschillende stromingen, welke ook weer gekoppeld zijn aan de leeftijden van beiden, door elkander heen lopen, elkander 'raken', 'uitnodigen', etc. - de film geniet meer in zich, dan wat is neergelegd in recensies -

Mesteren is poëzie!

 

xx xxx xx xxxx!

.......

20I'18 ik ervaar bij/in me zelf, dat ik niet directe geschikt ben voor 'n liefdesrelatie. Dit gelicht puur bij mij. Ik ben solitair binnen de 'groep' mensen. Kan aanvullen, aanreiken, delen, etc., doch glijd snel in mijn binnenzee, welke vlot golven opwerp met 'oordelen'. Ik ervaar, dat mijn vertrouwen beschadigd is, ook in mij zelf. Ik word op 'n bepaalde, nog onbekend voor mij, wijze geraakt, welke me vervolgens in de zilte binnenzee werp. Zilte tranen stromen naar boven in mij. Door 'hard' te zijn naar mij, naar de ander, ben/blijf ik alleen. Het is dan aangenaam stil, 'n stilte welke drijft op verdriet. Ik kies hier voor -

                                                                                                 - de zee 13I'18

.......

22I'18 mooie dagen in mijn 'reis' genoten. Wat mag, welk einddoel, gelijk aan Ithaka, mag de mijne zijn? Ik had gewenst dat ik thuis kwam, doch ben nog onderweg. Gelijk de vraag neer leggend - wat mag 'thuis' zijn? Wat mag 'thuiskomen' zijn? Ik weet het niet, wel dat ik mijn 'thuis' meedraag, ben. Ik denk dat ik graag samen met 'n ander mensch, geheel samen zou willen zijn. Doch dat is irreëel en mag niet, althans ik mag dat niet verwachten, cq. eisen, etc. Het is eenvoudig 'n illusionaire droom, welke nu langzaam mag 'oplossen'. Hier onder enkele 'beelden' van 'n prachtig dier, welke (gelijkt me) fijn beweegt in sympathieke 'oude' omgeving -

              

- ik noem 'm 'Ramske'.

Misschien gelijkt het dat mijn hoofd stil is, doch het omgekeerde is 'waar'. Het denkt, het verwerkt - Het hart poogt ruimte in te nemen, doch de ster, zon binnenin krijgt de zilte tranen niet verdampt. Klinkt 'dramatisch', doch is het absoluut niet. Ik ervaar 'n zachte rust, gelatenheid mbt het leven, mijn leven. Het leven is stil!

.......

verliefd op een schip
'viel' stil op bouw haven
zilte traan drijft weg -

.......

 

 

Prince of Tears -

 

xx xxx xx xxxx!

- 'net' (middag) mijn ouders gesproken, gedeeld van mijn gesprekken met arts en 'eindigheid' van mijn leven in dit leven. 'N kiemzaadje mag neerdalen. Wens dat het 'n mild plantje mag worden, welke 'n geur mag genieten, die ruimte mag scheppen in de emotionele werelden van 'hen', die het plantje 'ontmoeten'. Ik ben optimistisch moe, niet eenzaam, of alleen - dat ervaar ik niet. 'Zwem' nu wel alleen, doch dat is geheel goed. Kan vrij goed zwemmen in het leven. Het sympathieke is ook dat zilte tranen mee mogen vloeien in de zeeën. Binnen in mij en 'buiten'. De zee is gelijk de liefde, ze omringd alles. Hier ligt 'n tegenstrijdig gedeelte voor/in mij. Ik had graag mijn binnenzee vol liefde gedeeld met 'n andere binnenzee, zonder dat hoofden zich bemoeiden met de beiden zeeën. Mijn hoofd geniet 'n grote invloed op stromingen tussen mij en de ander. Ik leg gauw al 'n dam neer of ga geheel in mijn binnenzee en laat de ander los, laat 'r achter in mijn hoofd. Tja -

- nu weer even wat later in de tijd. Mij 'zelf' voorgenomen niet achter/in de pc te duiken, doch het gelukt mij niet. Hoe, wat, waarom? - ik weet het niet. Ik leg nu wel enkele woorden neer mbt mijn denken, vloeiende uit mijn 'denken'. Ben 'onbewust' gevoed, niet alleen door woorden, doch ook door 'waargenomen' beelden, de afgelopen dagen. Vandaag mocht ik 'mijzelf' zien. Geraakt door Uwkje bij de dierenarts. 'N soort van inzicht mocht zich tonen. Ik wens, dat ik dichtbij dat stukje 'zicht' mag geraken qua gevoel, dat het mij gaan voeden in mijn leven. Inherent hieraan verbonden ligt het pad van 'zoeken' - ik dien te gaan stoppen met te wandelen over 'n zoekpad, doch nu gaan kijken, vinden binnen mijn werkelijke wereld. Vanmiddag op de bank lezend viel er ook 'n stukje inzicht neer in mij. 'N soort van grens, welke gerelateerd is aan 'n haven 'creëren' voor de ander. Deze grens is puur aan/in mij gerelateerd. Ik ervaar 'n pijn, mag 'n (misschien beperkt, doch wel waar) inzicht ervaren, welke bij/in mij leidt tot 'n soort van 'beschermende' afstand. Ik zou graag willen zijn in 'n nieuw 'leven', waarbinnen het verleden weg/leeg is. Doch dat gelijkt niet te kunnen/gebeuren/zijn. Het verleden heeft je absoluut als 'wezen', mensch gevormd, welke je nu mag zijn. Doch in mijn 'belevingswereld' is het niet meer aanwezig, zodanig dat het ruimte in neemt in mijn hart, binnenzee. De herinneringen zijn er, doch vervagen ook weer en ik geniet van daaruit geen verlangen, cq. verlangend contact naar het verleden. Ik wil nu 'n samenzijn in, onbevangen, losgekoppeld van het verleden qua belevingen. Doch dit is niet mogelijk. Tja -       - het schept in mij ruimte. Verdriet, zilte tranen stromen over de warme beelden heen. Ik wil niets hebben, het is er, of het is er niet. Ik mag niets neer of opleggen. Dat wil ik niet, doch ook nu ervaar ik op mijn pad - 'mezelf'. Wat/wie dat mag zijn, weet ik niet. Ik 'ervaar' grenzen tussen mij binnenzee en de buitenzee. Ik 'ervaar' ook dat het alleen zijn, mij meer rust gaat schenken, ondanks de intense liefde, welke ik mag voelen voor -. Ik wens de ander ook haar eigen levenspad in dit leven. Ik wil de stilte in mij in -                                      - zelf filosofie.nl-gedachteexperimentenwaarinschuilthetzelf . Waar mag mijn zelf schuilen? Ik weet het niet. Ga verder wandelen en ik geniet 'n doel - 'waarachtigheid'. Daar beweeg ik naar toe, onderwijl luisteren, kijken, leven .......

 

- nu wat later de avond in, eenvoudig nog enkele woorden neer leggend, het schept dan ruimte, rust in mijn hoofd-denken. Mag al enkele 'kiemzaadjes' achterlaten in de geest/hoofd van enkelen. Mag van hen zachte 'erkenning' krijgen. Sympathiek -

.......



"Dit" mag mijn droom 'vertolken', droom welke mee glijdt op mijn levenspad naar -

xx xxx xx xxxx!

.......

24I'18 bij 'toeval' de afgelopen dagen mensen mogen 'spreken', zij reikte mijn verhalen aan van dierbare mensen voor hen, die MS hebben 'genoten'. Allen overleden tussen 65 en 72 jaar oud. Dit in 'n bad vol liefde en zorg, doch allen wel sterk afhankelijk, gehandicapt. Mooi! Voor mij, nu met mijn beperkte 'kennis', mijn lichaam ervarend is het toch wel 'helderder' geworden om het leven tussen VIII'19 en XI'22 los te laten. ........ Stel je bent nu 72 en kijkt achterom in je leven, de laatste twintig jaar - kun je deze 'vangen' in beelden, gevoel? 'Hoeveel' tijd is deze 'nu' waard? ...... Stel je bent nu 52 en kijkt vooruit in je leven - wat verwacht je te 'ervaren'? ..... (Ik 'herlees' onderwijl het boek 'Als mijn geheugen me niet bedriegt' - Douwe Draaisma "deze-psycholoog-laat-zien-dat-je-verleden-niet-vastligt" )  Ik geniet in de momenten, samen e/o alleen in het leven. De tijd tikt rustig door. 'Kiemzaden' mogen (on)bewust al bij enkelen 'ontkiemen' - mooi!

.......

'onze' zeeën zijn vervuild
ik laat mijn 'schip' ontmantelen
organen mogen verder leven
in andere menschen –

met “onze zeeën zijn vervuild”
doel ik op herinneringen
die in het heden
nog verbonden zijn aan 'nu'-mensen
die er nog zijn in de 'belevingswereld'
de werkelijke werkelijkheid
– hier door sturen 'herinneringen' de stroming
aan binnen 'onze' zeeën –
in dit leven

ik kan hier niet in varen
of een haven, eiland
als geliefde, neerleggen voor 'ons' –

het heeft mijn inziens niets met 'schip'
de ander 'zelve' te maken,
onder 'zelve' bedoel ik het geheel eigen “karakter”
van het 'schip', dat is geheel 'eigen' –
nee, het hoofd wat gevuld en gevoed wordt
door herinneringen te plaatsen in het heden,
de zee 'vervuild', althans zo ervaar ik het!

– “beperkt” zult u zeggen?!
– is 'goed', denk ik! (dit niet als zwaktebod)

doch ik mag dichtbij mijn hart zijn
welke 'dobbert' in mijn binnenzee –
te samen zorgen zij voor 'n zuivere balans in mij
welke ik als kompas mag gebruiken om te varen
in/op dit leven!


xxx xx xxxx!

 

- het heeft 'ongelooflijk' heerlijk gewaaid. Heb 'n oerosje weg/op gehaald. 'N heel onverwachts mooi gesprek, 'toekomst' gedeeld met 'onbekende' lieve sympathieke menschen uit verscheidene leeftijden. ...... Lief gehoord, 'gesproken' - zij is zo'n mooi intelligent mensch met 'n 'groot' lief hart. Ik heb vandaag rondgezworven in de dag, 'spullen' verplaatst van woning, boodschappen in verscheidene winkels verricht, kleine/korte gesprekjes genoten, muziek geluisterd, 'hier' schrijven - neerleggen van 'gedachten'. Mijn hoofd is vol, loopt toch wel ietwat over. Via de site van het VU, enkele 'onderzoeken' bezocht, 'n product besteld ( overgenomen woorden: GABA is een 'belangrijke' neurotransmitter met een inhiberende (remmende) functie in het centraal zenuwstelsel. Neurotransmitters maken het mogelijk om communicatie tussen de verschillende neuronen tot stand te brengen via de boodschapperstoffen.) Bezien of mijn hersenenen, processen binnen mijn hersenen kan 'bijsturen' ten gunste van de hersenen zelf. Vandaag ook 'n beetsje geschilderd, verder gelezen in het boek van dhr. Draaisma. Vanmorgen en ook nog vannacht gesproken met mijn dochter mbt hoe  grote mensen 'machteloos' reageren op jonge menschen. Tevens wat gedeeld mbt humor, het onderwerp waar zij 'n 'eindwerkstuk' over gaat maken. Nu, tegen 'etenstijd' aan ervaar ik ook, dat ik toch wel ietwat weg drijf - weg drijf van/uit? Het is goed -

 

In my time of dying
I don't want nobody to mourn
All I want for my friends to do
Is to hold my dying arms

Well, well, well
So I can die easy -

                                                       - Rag'n'Bone Man

.......

 

 

25I'18 vandaag 'n hele sympathieke spiegelende ontmoeting genoten, 'n ouder mensch, waar ik mijn 'verhaal' heb mogen neer leggen, gedachten, gevoelens gedeeld. Het sympathieke is, misschien mag ik het woord niet gebruiken, doch gebruik het wel - het sympathieke is dat mijn gedachten, kijk op het leven, op andere menschen, niet vreemd is. Ik mag de wereld, andere menschen in mijn nabijheid 'zien'. Dit bevreesde mij. Bevreesd voor 'verlies'. ...... Hart, hoofd, lichaam - het lichaam verlies ik, het hoofd is goed, het hart huist verdriet. Heb nu mijn verdriet mogen delen. Het gelijkt irreëel, mijn verdriet, mijn emotie, doch ik 'geniet' het wel. Met mijn hoofd gelukt het tot heden grip te hebben op vele 'irreële' gedachten, welke mogen volgen op emoties. Mag altijd wel analyseren, denken over, etc. Doch het verdriet heeft zich binnen in mij 'gehuisvest', krijg er wel grip op, doch dan gaat mijn hoofd de relatie met de ander aan en 'schakelt' het hart uit. Nu wil(de) ik dat mijn hart de basis mag blijven in relatie tot, dat mijn hoofd passief, rustig vol vertrouwen mag zijn. Heb 'n fijne liefdevolle ontmoeting genoten, doch ik 'weet het niet'. Nu hier, 'thuis' toont het verdriet zich, drukt het vertrouwen in het hoofd weg. Ik heb 'veel' te doen in mij zelve. ....... Met 'n zachte lach leg ik de volgende woorden neer - ik ben moe!

Vandaag samen bewogen in 'n museum - samen is fijn! Wachten -

xx xxx xx xxxx!

.......

 

 

26I'18 Dromen denkend door de nacht 'gevaren' op 'n rustige zilte zee in mij – goed!
Het is goed!
Het is goed om 'los te laten' –

Mijn hart en hoofd gaan samen 'zwemmen'
in mijn binnenzee,
mijn hart behoudt de liefde voor/door haar
mijn hoofd de beelden –

 

 

You're my last breath,
You're a breath of fresh air to me
I am empty
So tell me you care for me
You're the first thing
And the last thing on my mind
In your arms I feel
Sunshine

-

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let's make this moment last

-
You may find yourself
Out on a limb for me
Could you accept it as
Part of your destiny?
I give all I have
But it's not enough

 

Tempted by fate
And I won't hesitate
The time is now
And I can't wait
I've been empty too long
(The time is now)
Pretending that it's gone
And the time has come
Let's make this moment last
And the night is young
The time is now
Let's make this moment last

Give up yourself unto the moment
The time is now
Give up yourself unto the moment
Let's make this moment ... last

                               - Moloko

.....

zuiver, zilt
water, wind

zuiver is m’n hart
zilt geniet m’n hoofd
water draagt me
wind stuurt me

samen zijn ze mij
geven me over aan de tijd
waarbinnen ik geen verblijfplaats heb
alleen ’n schip
om mee te varen ~

 

xx xxx xx xxxx!

.......

 

26I'18 'mijn' dag - zonnehemel, douche, koffie, slen't'eren, boodschappen, twitske, fiets, gesprekken, muziek gehaald, filmhuis neer gedaald (daar koffie genomen/genoten, bord met taart prachtig 'opgemaakt', stil gedacht aan die jonge (on)bekende vrouw, welke haar d(r)oom in ging, achteraf weet ik - 14.35u.) , nogmaals Mesteren gezien, (de tijd ging sneller, sluit aan op hetgeen Douwe Draaisma neer legt in zijn boek mbt geheugen, herinneringen), boodschappen, was weg strijken, mijn liefske mogen horen, mijn hoofd is rustig, mijn hart ook, gelijk geniet ik nog verwarrende twijfels - tja! Wat mag 'waarachtig' zijn? Waarachtig van/in mij? 'Oordeel' ik? Klopt dat dan wel, gerelateerd aan wat ik mag lezen mbt herinneringen, geheugen, welke 'mijn' fundering van intuïtie vormen, vanwaar ik 'iets' ervaar en vervolgens denk, oordeel?! Ik zou in mijn geheugen, hoofd willen ingrijpen om nu toch wel anders te 'oordelen'. Doch het gelukt niet. Misschien 'voel' ik het wel juist of krijg ik niet de signalen, die mijn 'ongelijk' zouden bevestigen, van wat ik nu ervaar.  Onderwijl is er 'het loslaten van het leven', 'deze' slijpt zich steeds scherper in mijn hoofd -

                                                                                     14.35u.

.......

 

 

 

 

 

 

.......

hart
hoofd
lichaam

op het punt van hen samen
huist mijn binnenzee
waar mijn levensdrift 'vaart'
'n tocht naar 'waarachtigheid'
mijn 'troostende' droom zwemt 'r
in de zee gevuld met zilte tranen –

 

xx xxx xx xxxx -

.......

 

 

- 28I'19 ik 'weet' het niet (meer). Gisteren mocht het hart tov. het hoofd, sterk zijn -  warm gloeiend mooi! Het lichaam is zwaar, pijnlijk, moe. Doch het hart creëerde vertrouwen. Er vonden hele fijne gesprekken plaats, aansluitend op afgelopen donderdag. Ik, mijn gevoel, gedachte draaide zo'n 180 graden bij. Geneerde mij voor eerdere gedachten. 'Genoot', creëerde 'n nieuw pad in mijn hoofd, waarbij ik mij zelve 'vingerwijzend' aansprak. Vertrouwen richting de toekomst.              Vandaag nam het hoofd het over, dit gerelateerd aan wat het hoofd 'waarnam', beelden , handelingen zag, deze in contrast tegen eerdere woorden. Het 'voelde' niet fijn. Ik ga het niet 'gelukken'. De ander is 'n heel mooi puur mensch! Doch ik 'weet' het niet - mijn lichaam gaat 'achteruit', mijn hart is zuiver gevuld met liefde, doch mijn hoofd kan het geen het ziet niet 'plaatsen' binnen. Ik weet het niet -             - nu pogen rust te 'vinden', te behouden om vanuit zuiverheid de juiste stappen te nemen op het pad, welke voor mij ligt. Sorry -

 

 

But what you receive will be pure
I gave you small doses 'cause my heart's been wasted
And I can't belong anymore
It's closing time, and the aftermath -

 
-                    Tricky - New Stole feat. Francesca Belmonte

 

xx xxx xx xxxx!

 

.......

 

 

 

29I'18 met 'n zwaar lichaam de dag 'ingestapt'. Tja -         - terugkomend op het weekend, het samen zijn: ik mag overal prachtige sporen vinden in het huis, gecreëerde 'sporen' en 'sporen' die zich tonen door opruiming van chaos in dit huis, sporen ....... lief! Ik ervaar, voel de liefde, die in deze 'sporen' huist. 'Zij' is/geniet 'n heel mooi, puur, zuivere kern in haar mensch-zijn. Zij is mooi!                      Wij zijn 'n mooi 'stel' menschen. Doch het gaat niet 'gelukken' en ik hou de verantwoordelijkheid bij mij zelve, mijn hoofd, welke de gevoelens van/in mij 'opvangt' en plaatst in 'mij'. Ik mag haar 'voelen'! Dat is fijn, zéér fijn, tegelijkertijd ervaar ik 'n unheimisch gevoel. Ik neem 'n groot contrast waar tussen woorden/gesprek en handelen. (Vandaag woorden ontvangen, die fijn naar elkander toe groeien zijn, doch ervaar steeds, als we samen zijn in/met meerdere 'mensen', we van elkaar 'afdrijven' en de 'focus' naar anderen is. Er is helaas (nog)  geen natuurlijke lijn/relatie tussen 'ons'.)  Er liggen, duwen twee tegenovergestelde gevoelens tegen elkaar in mij. Het gelukt mij niet om te 'zien' wat dat is, hoe dat komt. Ik hou het geheel bij mij zelve. Ik kan beide 'belevingen' niet 'dragen'. Zal haar 'loslaten', wens haar hele mooie lieve menschen in haar nabijheid en op haar pad in het leven. Het gelicht geheel bij mij, ik kan het niet, als liefdes partner. Ik geniet het gevoel, dat ligt in het gebied/omschrijving: hou van jou! Liefde, welke mij raakt vanuit haar sporen, zijn in haar nabijheid! -                - gisteren de avond in de nacht, "stil" liggend op de vloer in de kamer, over laten gaan. 'N fijn besef van 'mijn' tijd. Nu 't gesprek in gaan van mijn hoofd en mijn lichaam. Heb gisteren woorden gestoeld op integere warme liefdevolle gevoelens van mijn kinderen gekregen. Ik kan dan niet zo maar weg kruipen, 'ze' raken. Ik leg ze nu zachtjes neer in de tijd, de tijd waarbinnen het hoofd en het lichaam gaan 'praten' met elkander. Het hart geniet tranen, deze tonen zich nu ook, als ik 'deze' woorden allemaal neer leg. Het leven, het leven 'groeiend' van 'n mens tot mensch is mooi!

                              

                                                                                                                                     

                                                                                                         

Het leven, het leven groeiend van 'n mens tot mensch is mooi!

               xx xxx xx xxxx!

 

 

 

 

 

 

 

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

- Rutger Kopland

 

'Geniet' 'n hart (ik hou van haar) , 'n lichaam (laat het leven los) , 'n hoofd (poogt tranen op te vangen) - ga pogen 'n stille stilte over me heen te trekken waarbinnen 'ik' mag voelen, denken, bewegen ....... - ben moe!

.......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

........

                                                        30I'18                                            het is stil!

 

All melody -                                                            

 

 


                                                             - Nils Frahm

 

.......

 

 

 

 

31I'18  't leven mag niet licht zijn, de dood 'in gaan' word je als mensch nog 'zwaarder' gemaakt, terwijl 'beiden' in evenwicht zouden kunnen zijn, waarbinnen de mensch alle gevoelens zou mogen kunnen ervaren, waar 'n ieder nu naar op zoek is e/o ontkent. Het leven is 'zo' eenvoudig, gelijk de dood!

Kan je 'n schip overnieuw opbouwen, zodanig dat deze 'stabieler', prettiger, veiliger op het water vaart? Ik ga pogen mijn 'schip' te ontmantelen, vervolgens op te bouwen om verder te varen in het leven. Is dit reëel? Mijn lichaam breekt af, stuurt 'letterlijk mij aan. In het hart drijft 'n zilte zee. Het hoofd bestaat uit verscheidene 'delen'. Ik ga pogen het hoofd te 'ontmantelen', vervolgens bezien, ervaren of ik verder kan/mag varen in dit leven.

.......

 

"Winter Morning II"

I remember the sound of the wind as I was falling asleep. The tree branches scraping the roof like people whispering. I arrived here one winter morning or maybe it was spring. I can't remember anymore. The mind plays tricks.

Papa had just died two weeks before. The ground was frozen where they dug his grave. Mama left a note in my suitcase telling me to do something that would make her proud. To be a good man. There were so many winters.

I came here because I wanted a home where I can find peace. Where I can be treated like anyone else. Where I can be anyone I want to be.

It wasn't always empty. They all had to come down here. People would line up here, holding their suitcases and their children holding on to them for dear life. They were young people and old people, families, lots of them, they were completely alone.

They waited their turn to reach the guard at the end of the hall. The guard would stamp your book and say "Go over there and welcome". I was one of them. When I got here I went into a huge room, doctors asking me these quick questions. A doctor comes to me and tells me "You've got to go back". I say "Back where?", he says "Back where you came from". I said "I've got to go to New York, I come for a new life". He says "No, you can't. You go to 'back home'". And I fight him. He doesn't listen, he says "Five minutes" and walks away. I grab my suitcase and I went and hid in the closet behind all these dressing gowns. And when it was dark, I went and hid somewhere else. And somewhere else. I stayed where nobody could find me. And a week became a month.

 
I had only one thing in mind. One place to be. Like you could fly if you had the wings. You could swim there if the current wasn't so hard. Lots of people try. And I tried lots of times to get there. I even tried to swim once but I only made a little way.

One night I met somebody else. She was hiding too. So we hid together. Living at night. And we talked about what we would be when got to the shore. What our lives were going to be like.

And one day she didn't wake up. So I took her body and put it in the water and... watched it float to where she wanted to go.
And I was alone again. I'm sorry, it was so close.

There were all these millions of people who come through here. And I see them all. People of every color, shape and size. And I think about all those people who did. All of those that made it. Made it to some distant shore, where when they come up the beach or over a bridge or around to a road, they start to walk. And they start walking faster and faster. Then they are running. They made it. They were at last home. But don't get me wrong, I'm the ghost of all those who never got to get there. And the ghost of those who will never get there.


- Woodkid
(with Nils Frahm)
(feat. Robert De Niro)

soundcloud-erasedtapes

.......

 

'Nu' 17.15u. zij is 'n zeer mooi mensch. Ik voel me 'n kleine zandkorrel met mijn hoofd, welke nog 'n lange weg dient af te leggen om 'n parel te worden. Doch dat kan 'n zandkorrel alleen mbv. 'n oester. Ik, zandkorreltje zou gaarne in de oester zijn, blijven. Doch ik 'stoei' met mijn eigen gerafelde binnenwereld!

"Het mag nu januari 2018 zijn. Ik ervaar dat ik steeds weer opnieuw 'denkt' te beginnen met, in het leven. Het gelukt mij niet om iets te continueren. 'N ieder maal beging ik 'iets', vervolgens laat ik het weer los of maak 'gaten' in het pad, over welke ik heen beweeg. Het gelijkt dat ik 'gedoemd' ben om alleen door het leven te bewegen." - woorden, welke ik begin januari, 'hier' heb neergelegd. Het is vrij 'zwaar' om aansluiting te blijven behouden in/met het hart, de liefde voor haar. Zij is zo mooi, puur van binnen! Haar woorden, kijk op/in het leven, onze relatie is verhelderend. Rijk aan liefde - ik hou van haar!

De tijd van het lichaam duwt tegen het hoofd aan - Ik ben 'weer' te snel in mijn binnenzee gedoken. Nu bezien of ik er onvoorwaardelijk uit kan 'stappen' om verder te wandelen in de 'buitenwereld', de 'werkelijke werkelijkheid.

......

1II'18 na mooie momenten, fijne gesprekken, contact 'verzocht' van vriend uit den verre tijd, eerst enkele beelden van een takje van de Japanse sierkers, welke al 'zijn' bloesem toont. Leg andere woorden er bij neer dan de schone woorden, welke ik heb ontvangen en 'rusten' op het bijstaande kaart -

                                                                                                    

vergankelijkheid
liefde mag verstrengelen
bloem licht daar gaat ze –

 

 

- gisteravond met mijn dochter Soof te A'dam geraakt, het Paradiso bezocht waar het optreden van Nils Frahm plaats vond. Dat was ongelooflijk bijzonder mooi. Onvoorstelbaar wat hij zo aan muziek-klankspel creëerde en deelde met 'ons'. Twee uur lang. aan het begin, tussendoor en aan het eind toonde hij in zo'n mooie bescheidenheid zijn 'liefde' met ons.

                                       

'Na' afloop, bij het naar buiten geraken, passeerde wij de 'kraam' waar cd/lp's werden aangeboden. Heb er enkele mogen/kunnen kopen, vervolgens laten signeren door Nils. Althans met 'n zachte lach - Soof heeft contact, gesprek genoten met Nils. Ik vond het 'n mooi moment. Soofje ook, zij heeft ontzettend genoten -

 

- ik ervaar in mij 'n 'wonderlijk' contrast. Ik weet niet of 'wonderlijk' het juiste woord is, doch ik gebruik het zelf gaarne bij 'gebeurtenissen', waarbinnen 'n tegenstrijdigheid is of bij 'gebeurtenissen', welke ik niet direct kan plaatsen. Ik wil dan niet (gelijk) iets vinden, 'oordelen'. Het is voor mij om dan in .n zo objectief mogelijk 'modus' te blijven, neutraal positief prettig tot olijk toe. ....... Ik ervaar fijne momenten. Zo 'samen' (wil dit woord - samen - ook nog meer gaan duiden in de toekomende tijd) 'onderweg', trein reis ervaren, het CS te A'dam, Tramrit, Paradiso, muziek van Nils Frahm, menschen 'ontmoeten', etc., is heel fijn, mooi. Echt heel fijn! Doch, tja het woord doch sluit aan, ervaar iets 'vervreemd' in mij. Ik ben er bij, gelijk 'weet' ik, dat ik 'straks' weer alleen ben. Het 'leven', de gebeurtenissen alleen verwerkt, plaatst. Ansicht genieten vele menschen dat. Doch ik zou me graag in de geborgen stilte van 'n liefde willen neervlijen. Dit is 'iets', wat ik mijn hele leven heb 'gezocht', doch tegelijkertijd nooit toegelaten of 'goed' aan heb 'gewerkt'. ....... Nu 'n sprongetje - hart hoofd lichaam. Het lichaam is pijnlijk, verwarrend, moe. Het hoofd ervaart onzekerheid. 'Hier' huizen paradoxale gedachten. Ik -

zee stilte liefde -

.......

 

 

 

.......

- het is 'laat' en ik ben 'geraakt'. Ik ervaar nu mijn 'beperking'. Ik word 'extra' geraakt door de ander, die ik lief heb. 'Zie' nu in mij wat er gebeurd en hoe het komt dat ik 'weg schiet'. Ik ervaar ook 'n soort pijn, hup het hoofd schuift aan om het hart te koesteren. Ik word geraakt doordat vanuit mijn 'perspectief' mag 'zien' dat 'mijn' lief, ook haar ietwat 'kennende', woorden elders neer legt, die ik 'wonderlijk' tot zeer vreemd vind. Extrinsiek -                 - ik zal het verkeerd ervaren, doch het 'voelt' niet fijn tot veilig. Ik mag niets 'vinden' van de ander, ik wil dat wel/niet - ik mag het niet! Ik mag nu zien, ervaren, hoe het komt dat 'ik' weg ga in mijn 'binnenzee'. Sorry!

.......

 

 

2II'18 'n 'zware' nacht genoten. Het gelukt me niet geheel 'n grip te behouden op processen in mijn leven, deze zijn onstuimig, deze 'werken' onstuimig in mij -      - nu even 'n terugblik op gisteravond. Heb 'n mooie "Het uur van de Wolf" mogen zien - Het Greenaway Alfabet- 'n documentaire rondom Peter Greenaway, waarbinnen hij 'n 'gesprek' genoot met zijn 15 jaar oude dochter, gefilmd door zijn vrouw.

                                                                      

Peter Greenaway -                                                                                                              

mijn 'levensbron'
heb veel mogen ervaren

varen binnen de wereld
welke werd aangereikt door -

......

 

 

 

ik wil 'n stilte in -

                                                                   

vergankelijkheid
liefde kan verstrengelen
licht is Sakura -

zij 'vervliegt' zich in de tijd
zijn 'eenzaamheid' versterkt mensch -

                                                                                                    

.......

 

 

"-                                                
nu zonder reiskompas een pad aftast
en hier zijn eerste nacht doorbrengt."

- Menno Wigman (1966-2018)
www.trouw.nl

Onno Blom in gesprek met Menno Wigman - www.human.nl

.......

 

 

 

                                                                                          xx xxx xx xxxx!

- door mijn toe doen is er 'n enorme stilte ontstaan, welke 'zwaar' beweegt en tranen op trekt uit het lichaam, het hart.               Ik wil dit niet meer. Ik kan niet omgaan met 'deze' stilte welke ik heb 'veroorzaakt'. Mag/kan dan logischerwijze twee richtingen op gaan - 1e pogen mij zelve aan te passen, zodat er 'n haven voor de ander mag zijn, die ook 'veilig' voor mij is. Tot heden 'glijd' ik steeds uit en bij het 'benoemen', verdringen woorden al hetgeen er aan fijne gevoelens zijn, weg in 'n onaangename stilte. Hier mag de 'letterlijke' afstand tussen 'ons' ook 'n rol 'spelen', welke ik mij 'n onmachtig gevoel schenkt. 'We' moet wachten in de tijd, tot het moment binnen onze beschikbare 'ruimtes' er is om elkander te 'zien', ervaren. Dan kunnen/mogen wij zijn in stilte, die zacht is. Waarbinnen wij ook geen woorden nodig hebben. Doch afstand is toch wel groot en de 'begeleidende' tijd is ook niet direct 'schappelijk' voor ons -            - 2e richting kan zijn elkander als geliefden los laten. 'N ieder gaat verder 'varen' met zijn/haar schip en is alleen 'verantwoordelijk' voor zijn/haar haven. Ik weet niet wat juist is. Ik 'weet' wel wat ik ga 'missen', dit gestoeld op wat ik heb mogen ervaren bij/in het 'samenzijn'.       Er zal dan in/met mij ook 'n 'hardheid' zijn, het hoofd gaat verder met het lichaam, het hart zal zijn pijn verdrinken met tranen. Ik mag dan verder gaan met het los laten van het leven. Misschien wil ik dat ook wel. Dat stuk: mijn lichaam is moe, doet pijn, trekt me weg. Mijn hoofd is ook behoorlijk al ver weg van dit leven. Ik 'ben' in 2016 het leven, mijn 'beleven' al uit gegleden. Mijn 'verantwoordelijkheid' behoudt mij nog hier. Ik erken, ik zou absoluut nog in 'n 'droom' willen worden opgenomen. Tegelijkertijd droom ik dat deze 'glazen fles' wordt gevonden, geopend en ik voor 100% wordt opgenomen in het leven van - . 'N droom? Eerdere woorden.     Tijdens de relatie met de moeder van 'onze' kinderen heb ik in 'n avond tegen de nacht aan, de film "Message in a bottle" gezien, beleefd. Deze troostte mij. Ook de film "The lake house". Misschien wel films die 'over de top' zijn, doch zij sloten aan bij mij 'droom'.

              "Siworae" is mijn uiteindelijk 'droom' geworden -                        

 - irreëel, doch schenkt troost. Ontkennen van 'n deel in het leven? Denk ja, doch ik kan/wil niet anders. De totale onbevangenheid, overgave is er niet in de werkelijke werkelijkheid. Ik verlies - verlies ik? Denk het niet - het is nu zoals het is: 'n lichaam dat 'op geraakt', 'n hart welke niet gelukt te verbinden in geborgenheid, 'n hoofd dat sterk is en moe, nu!                 Tja - op welk pad mag ik verder gaan wandelen in lichtheid? Lichtheid is wat ik nu nog wens - de 'ondraaglijke lichtheid van het leven' nog omzetten in draaglijke lichtheid. Het leven is mooi! De wereld, mijn wereld is mooier met 'jou'!

時越愛

 

 

.......

 

6II'18 mag het nu zijn. Leg eerst 'n liedje neer, gedeeld door mijn dochter. Zij is helemaal 'verkocht' aan het liedje en ik 'erken' - het is mooi! Zeker nu door de aangevulde passie van dochterlief -

 

 

I think that I'll keep loving you, way past sixty-five
We made a language for us two, we don't need to describe
Everytime time you call on me, I drop what I do
You are my best friend and we've got some shit to shoot -

                                                          - Sofi Tukker

 

- afgelopen weekend heb ik 'n dag/nacht/dag samen mogen zijn met m'n lieve bosvrouwe. Fijn/goed gesproken, samen vertoefd, gedeeld, wensen-grenzen neer gelegd, dromen (mogelijkheden) ....... 't is mooi! Nu mag er 'n sympathieke 'stilte' neergelegd zijn over ons contact in de 'tussentijd'. 'N patroon nu, welke is gevormde in de afgelopen maanden, 'gekwetst' door hetgeen wij op 'afstand' wel/niet deden, wat we wel/niet deelde door wel/niet te communiceren, is stil gelegd om eventuele spanningen te vermijden, etc. Het is goed zo - ......                  Ik poog (kom hier later op aan sluiten) -     - gisteren de moeder van de kinderen gedetailleerd verteld van mijn intentie om in het najaar van 2019 het leven los te laten. Zij schrok niet, etc. Fijn! Ze bevatte het enerzijds niet, anderzijds wel. Ze bood vervolgens aan, dat het 'goed' zou zijn om met 'iemand' 'n gesprek aan te gaan, welke zij kent. Nu even stil -            - vandaag naar Bergen geweest, boekwinkel, museum, strand/zee - was zeer fijn!

xx xxx xx xxxx!

 

 

                                                                                                                  

wind droogt mijn tranen
bevroren geraakt het hart
de 'tijd' mag sterven -

                                                                                                                                  

.......

 

7II'18    Oefen het luisteren -

Het vereist oefening om je intuïtie te horen en erop te vertrouwen. Hoe meer je het doet, des te gemakkelijker wordt het. Ten slotte zul je vaak contact hebben met je intuïtieve gevoelens. Stel jezelf vragen. Weet dat het wijze wezen in jou, een onvoorstelbare bron van kracht, er is om je vragen te beantwoorden en je te leiden. Naarmate je gevoeliger wordt voor deze leiding van intuïtieve gevoelens van binnenuit, ontwikkel je onder alle omstandigheden een gevoel van weten wat je moet doen.

Ik vertrouw onder
alle omstandigheden op
mijn innerlijk weten.

( - 7 februari "Bespiegelingen in het licht")

.......

 

 

 

                                               

zie hier, de zee gisteren
dat herinner ik me nog

de foto's tonen heden
een herinnering vervaagt

               

                                                                                           

                                                                                                                                                                        
mijn beleving gaat kleuren
ieder moment is gekleurd

herinneringen en zee
herinner zij mij in zee

tijd neer leggen op een balk
het zijn geen muzieknoten


                                                           
 

zee beweegt in eb en vloed
in samenspel met de maan

 

                                                           

 

                                                                                               
 

zee herinnert geen tijd
'zie hoe eenvoudig' het is!

 

 

 

 

 

              

- vandaag wederom 'mijn' verhaal gedeeld mbt de 'wandeling' richting de 'laatste' deur, hierbij blijft er 'n 'opening' naar 'n ander pas, samen te bewandelen. Fijn open liefdevol gesprek! ....... Het gelijkt 'dat' menschen 'het' van mij aflezen. Het verhaal rolt zo uit - ...... Ik ben moe!

 

 

Nu mag het bijna 23.00u zijn, net 'n aflevering van Black Mirror gezien - gaaf! Ervaar nu ook 'n ietwat lastige 'alleen-zijn', daar vloeit 'n minder prettige eenzaamheid uit. Jammer! 'Wij' zijn ver weg van elkaar. Dit mag het ook wel 'eenvoudig' maken. Ik ben alleen en ik wandel richting het loslaten van het leven, waarschijnlijk over zo'n 20 maanden. De 'laatste' deur staat open op 'n kier en ik wens er door heen te gaan. Ik had eerst mijn 57e levensjaar aan gekoppeld, doch door het lichaam, de tijd naar 'eerder' getrokken. Het is goed!

 

leven mag 'besproken' zijn
gedachten nemen woorden
dood is mijn waarachtigheid

de tijd schenkt ruimte aan mij
solitair weg glijden uit –

wandelen in de stilte
intuïtief lichtheid toont –

'zie hoe eenvoudig' het is

独居

 

 

. . . . . . .

 

 

8II'19 't is nu toch wel ongelooflijk 'onhandig' hoe ik 'beweeg' in het leven. Spreek menschen, spreek bosvrouwe - ik ervaar mijn alleen-zijn. Ik 'weet' niet wat juist is. Ben moe en verdrietig, geniet fysieke pijn! Vanwaar gelukt het mij niet om 'samen' te zijn? Vanwaar 'verloochen' ik momenten? Vanwaar -

 

 

                                                                                              

- vanmiddag 'n hele mooie film mogen zien in 't filmhuis te .......!

                                                                                                                                                                                                              

. . . . . . . .

 

 

 

 

 

9II'18           "her sey sadece rüya -                                                                                        



                                                                      - alles is slechts een droom"

 

 

 

 

 

. . . . . . .

 

                       

10II'18   "Ik hou van haar, 'mijn' bosvrouwe - "

                     

 

. . . . . . .

 

11II'18 't is stil -

                                                                                 

                                       "verstild in zichzelf" woorden van bosvrouwke .......

 

. . . . . . .

 

 

12-14II'18 de tijd mag vervliegen, 't hoofd is stil, moe. Het lichaam 'doet' pijn, knieën zitten 'op slot'. Beweeg mild door de dag(en). Het is goed zo! Heb de dood geparkeerd, nu 'zijn' in het moment, pogen te creëren. Het hart stil omarmen, laten kloppen -

 

                                                                                                                                  

stokroos
beworteling

glas spiegelt -

 

                                                          

   

                                                                                                                                              

- 't leven is stil, mooi!

. . . . . . .

 

 

15II'18                "It is sweet                            
as long as the way back
to others
remains open.
After all, you don't shine
for yourself."

                            - Olav H.Hauge

 

't lichaam is moe, 't hoofd is moe, 't hart 'hapert' -

 

. . . . . . .

 

18II'18

        

zon 'dwaalt' rond haar as
lichtsporen nalatend
aan het eind van de middag -

        

 

 

 

 

 

 

 

 

licht, groene schoon
schaduw toont schat

           

. . . . . . .

 

 

 

- 19II'18                                                      x'84 kijk uit naar herfst 2019

 

 

 

 

                                                                      

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                       

'n ieder moment
in de tijd
bij het passeren
van het glas
licht
opgedroogd 'leven'

spiegelt 'n traan zich -

                                                                                                      

 

 

 

 

 

hieronder 'staat' 'n fles gevuld met 'wortels' en stokrozen - ik droom dat deze ontwaken, te samen 'n liefde vormen, welke mij borgt in 'r geborgenheid en mee neemt naar .......

         

 

. . . . . . .

 

 

20II'18                                                                                                      

     

"Vertel me wat dit leven de moeite waard maakt.
Waarin vinden we schoonheid,
en is er over die schoonheid ook nog iets te beweren?
Waardoor worden we getroost?
Wat zijn herinneringen of verwachtingen
die groter zijn dan ons verdriet?"
                                                                                                
- Wim Kayzer

                                                                                                                                         

 

 

 

                                                                                                      

 

- aan tafel 'n 'gesprek' genoten met de kinderen, jonge menschen, mbt 'donor' zijn en (de mogelijkheid tot) 'zelfdoding' van 'n mensch. Dit hier lezend, neer gelegd met letters woorden vormend, 'klinkt' heftiger, dan het gesprek in fragmenten verliep tussen mij en drie jonge menschen (16 t/m 19 jr.). Mooie inzichten, beginpunten van/voor gedachten mbt het leven van 'n mensch, zelfbeschikkingsrecht, verantwoordelijkheid naar, etc. Emoties waren er ook, doch heel mild, nu in het 'gesprek'.

                                                                                               x'84 luistert

 

                                                                                                              

'avondlicht' toont
'n ander 'gezicht'

het spiegelt -

                                                                                                                                    

 

. . . . . . .

 

21II'18                                                                                                                   

                                                                                            

"De ogenblikken waarop we onszelf hervinden, zijn zeldzaam; we leven meestal aan de buitenzijde van onszelf en merken van ons andere ik alleen de verbleekte schim, een schaduw die de zuivere duur werpt op de gelijkdelige ruimte. Zo verloopt ons bestaan meer in de ruimte dan in de tijd; we worden gehandeld meer dan we zelf handelen. (.......) Vrij handelen, dat is opnieuw bezit nemen, zich terugbegeven in de zuivere duur." - Henri Bergson (1859-1941)

                                                                                                

 

             

 

 

´t moeilijkst voor een mensch,
is misschien wel “zijn”,
tegelijkertijd ´t eenvoudigst,
eenvoudigweg “zijn” . . . . . . .

                                                                                

 

 

stokroos
gedroogd

schoon
verstild

 

     

 

 

 

 

                                 

hout voedt -                                                                                                          

 

 

 

 

                                                                         

                                                                                                                                     

 

                                                                                                                          

                                             

                                                                                                        

 

                                             

 

                                                                                  

 

                                        

 

 

                                                                                         

bevroren water
zon kleurt -

              

                                                                                                                                                                 

 

 

 

                                                     

                                                                                                                           

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                

                                                                                                                                          

                                                                                                                                 

                                                                                                                                        

strand fiets
'n lach in mij
ontvang ik -
 

 

 

 

 

terug wandelend
zee ontmoetend

meeuwen aanschouwen
menssoort negerend

honden aanraken -
 

                                                                 

                                                                                     

  

mijn interpretatie:
zilvermeeuwen te samen
badderend eten
spiegelende gesprekken

                                                                 

        

 

. . . . . . .

 

 

 

 

 

22II'18

. . . . . . .

 

 

 

 

 

23II'18 - gistermiddag wederom zacht 'n ietwat ouder mensch mogen spreken. Het was mild spiegelend. Dank! Hier op aansluitend 'bosvrouwe' gesproken. Mooi om te ervaren, dat de wereld, welke ik 'zie', niet de wereld is, hoeft te zijn, welke ik zie. Nu zijn 'belevingsverhalen' langs “a,b,c en d” gegaan. Dit mag leiden tot 'n 'waarachtiger' verhaal, waar 'n ieder zich binnen prettiger tot veiliger voelt. Als ik in de spiegel kijk, schaam ik me niet. Als ik naar de ander kijk, wel! Schamen in de zin van 'n soort verontschuldiging voor mijn interpretatie van woorden, gebeurtenissen. Ik 'moet' nu echt uit 'mijn' wereld stappen, deze loslaten en verder varen op wat mag gaan stromen voor mij heen. Ik 'geniet' 'n soort hardheid in mijn filter naar de wereld toe. Dit gestoeld op 'n niet 'vertrouwen' van de wereld, van de mens-soort. Of anders gezegd op 'n 'intuïtie' welke gestoeld is op mijn binnenzee, die gevormd is 'n stilte, waar 'waarnemingen' zijn neer gelegd, beelden van gebeurtenissen, verhalen, 'kennis' van anderen. Ik 'erken' dat ik te 'hard' ben met het gevolgd, dat ik mij terugtrek in mijn binnenzee. Ik vind het 'mooi' om nu te ervaren, hoe 'verleden', gezamenlijk opnieuw wordt ingekleurd door te delen van belevingsverhalen. (Ik moe(s)t aan het Rashomon-effect denken. Ik hoef/heb geen gelijk. Ik ga dat ook niet 'opzoeken/behalen - nee. Het is nu sympathiek om te 'zien', hoe 'n stukje verleden, door opnieuw te gaan kleuren, misschien 'n nieuw fundament voor 'de' relatie in de toekomende tijd mag worden.)   Ik 'voel' me niet geborgen. – Ik ga nu mee varen, stil in stilte. Ik ga 'ook' varen in mijn binnenzee – stil in stilte. Ik vaar in de tijd nu de dood tegemoet. Ga ervaren of 'deze' mij gaat omarmen of dat ik 'm omarm!

 

 

Gisteravond samen naar Poppy Ackroyd te Utrecht geweest - mooi!!                                       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

afscheiding hek
natuurelement?

'gecreëerd' door de mens
voor/tegen de mens-soort

 

                                                                                                                

                                    

 

hekken
geniet ik 'hekken' binnenin mij?
'denk' het wel

in het denkgebied!
het gebied van denken?!

binnen dit 'gebied' huizen er al hekken
vervolgens tussen denken
en ervaren/voelen liggen ook hekken
of staan daar 'juist' geen hekken?

wat mag de functie van 'n hek zijn?
in mij? Voor nu, ik 'weet' het niet -

 

        

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                

                                                                                                     

      

 

                                                                                                                                                                                               

. . . . . . .

 

 

24II'18                                                                                            

                                                                                                                                                           

       

glas
roos
stil

ik poog stilte over mij heen te trekken
ervaar nog geen vertrouwen in mij zelve
voel me unheimisch, onterecht
doch ik voel me niet geborgen in –

stil
roos
glas

                                                                                                                                                         

                                                                                                                                                   

    

 

. . . . . . .

 

 

25II'18

 

        

      

                                                                                                                                     

glas
roos
stil -

stiller wordt zij
in mij -

                                                                                                                

                                                                                                                                            

                                                                                                     

                                                

                                                                            

 

. . . . . . .

 

 

 

 

26II'18

 

 

                                                                                                                        

                                                                                                                                          

                                                                                                                                                      

                                                                                                          

glas
hals

adem

                                                                                              

        

                                                      

Ik 'weet' het nu, ik ben haar kwijt in mij en dat mag niet geheel aan/in mij 'liggen'. Er ligt éénvoudig geen droom voor 'ons' van waaruit nu lijntjes worden geworpen, getrokken na onze harten. Ik 'moet' het anders zeggen, er liggen geen lijntjes tussen de hoofden en harten. Alleen maar leegte, holle ruimtes en woorden. Nee, ik houd het bij mij zelve, het gelukt mij niet om in de 'tussenruimtes' contact te behouden met 'r. Iets gelukt mij niet. Ik verdwaal nu in 'n leegte, welke doelloos is en ik geniet ook niet binnen die ruimte. Ik kan zijn in leegte, doch nu niet. Ik dien hier wat mee te gaan doen. Zou het ook samenhangen met mijn 'keuze' om in de herfst 2019 de dood in willen gaan? Ervoer vandaag ook wel die 'behoefte', om te gaan 'inslapen'. Het lichaam is moe en koud. Dat was het niet eerder. Was even aan zee, normaliter zou ik 'bloot' de zee in kunnen, doch nu niet. Het lichaam is moe en koud. Het hart verwarmd niet, het hoofd is weg –

glas
roos
stil

ik poog stilte over mij heen te trekken
ervaar nog geen vertrouwen in mij zelve
voel me unheimisch, onterecht
doch ik voel me niet geborgen in –

stil
roos
glas

– hier eerder neergelegde woorden. Hoe kan ik nu weer grip krijgen op mijn leven? Wat/hoe dien ik te doen? Ik weet het niet. Ik heb geen idee. Ik ga nu pogen te 'overwinteren'.

               

. . . . . . .

 

 

                                                   

26II'18

Laat nu, liggend in bed. Net 'n inzicht! Ik ben mezelf verloren de afgelopen maanden, 't half jaar, laatste twee jaren. Ik weet niet wat, doch ervaar 'n enorme zware leegte. Dit is niet de juiste omschrijving, want 'leegte' is ansicht niet negatief. Doch er is iets 'zwaars', wat mij onprettig verstild, opslurpt in belevingen, die niet fijn zijn., stil staan – doch ook dit is niet de juiste omschrijving, want 'stil staan' kan/mag fijn zijn!

        

           

27II'18
Nog zeer donker, wat te doen om weer contact te krijgen met/in het leven? Durf ik mijn veld vol emoties wel in/aan te gaan? Tot heden heeft mijn hoofd grip op het leven gehad en door te handelen, intuïtief waarbinnen het hart mag zijn, naar/in de 'buitenwereld, heb ik bewogen in de tijd tot 'nu'!
Het lichaam is zwaar geworden en legt mij letterlijk stil neer. Ik 'denk', 'ervaar' feitelijk 'n grote fysieke vermoeidheid van/in het hoofd. Vandaar gelukt sturing ten gunste van het leven niet. Het staat absoluut los van depressie, etc., doch het is eenvoudig 'n enorme feitelijke vermoeidheid, dat mij 'stil' legt in dit leven.
Nu pogen toch 'n soort (stappen)plan neer te leggen en deze geduldig gaan 'bewandelen':
I – de ruimte waarbinnen ik 'beweeg' afbakenen en 'schoon' gaan maken door letterlijk schoon te maken en op te ruimen, loslaten van 'spullen'. Dit ook letterlijk gaan doen per ruimte!
II – incidenteel selectief naar buiten: film zien, boek/muziek lezen/luisteren, musea bezoeken, wandelen in de natuur. Dit allen koppelen aan mijn 'binnenzee' en daar ook 'rust' in pogen te ervaren, vrij zijn (nu is dat weg/leeg), vrij geraken in mijn hoofd. Hieraan 'werken' mbv foto's maken, woorden neerleggen, kleine werken creëren.
III – creëren.

                                                                             

                                                                      
 

. . . . . . .

 

 

 

27II'18                                                                                                                    

tijd
snaar

ritme

 




De tijd raakt op -                                                       

 
                                                      - Zoë Keating

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                       

geblazen glas
gevangen tijd

kwetsbaar zijn
zijn kwetsbaar -

                                                                                                                                              

. . . . . . .

 

 

                                                                                                       28II'18

              

'dit' mag nu mijn levensbron zijn,
iedere dag word ik er na toe getrokken
'kijken' met mijn fototoestel -

           

 

 

 

                                                                                            

                                                                                       

klein leven
net buiten

witte kou
schone bron

het groeit
het mag er zijn -

                                                                                                   

 

                                                                       

 

 

 

                                                                                                          x'84 'voelt - '

 

 

. . . . . . . .

                                                                                                                

                                                                                        

1III'18                                                                                                                                        


Een grootouder van mijn kinderen, de vader van, gaat sterven door een “niet te genezen” ziekte – HEFTIG! VERDRIETIG! Confronterend met het leven, je 'plaats' binnen het leven. Deze verschuift voor enkele lieve anderen. – Gisteren te horen gekregen van moeder van, gisteren 'gedeeld', het 'nieuws' met jongste telg.
Zij hield mij een spiegel voor, nee, geen spiegel of ook weer wel. Ik en de dood, zijn aan elkaar gekoppeld, door dat ik het als vanzelfsprekendheid in het leven plaats, over spreekt. Het 'onhandige' is dat 'veel' anderen het gauw 'plaatsen': “Daar heb je hem weer.”, of “Het moet om jou gaan.”, etc.
Ik – het gaat niet om mij! Het “gaat” eenvoudig om de dood en deze kan een verrijking zijn mbt het leven.
Ik 'mag' tegelijkertijd een 'boksbal', cq. 'bliksemafleider' zijn mbt de dood, als de dood concreet zo, als nu, aan komt bij mensen. Dan kan woede, verdriet, onmacht, angst op mij worden geprojecteerd. Tja – ! Het is goed; het is mooi als het gelukt, dat die reacties ruimte creëren in het rouwen, 'concreet' plaatsen van de dood, 'verlies' van een lief mensch!
Dochterlief gaf gisteren in gesprek met mij en anderen aan, dat ik nog niet dood mag. Verscheidene 'redenen' vlogen voorbij. Het ging niet om mij, maar om de dood, welke nu oa. op deze wijze wordt 'geplaatst', verwerkt. Het gaat nu om opa, lieve lieve opa!
Het is nu goed om stiller te worden, zijn. Ruimte scheppen, behouden voor het 'feitelijk' aantreden van de dood van een grootouder. Nu is het rouwproces reeds gestart. Nu is het 'de tijd' te nemen om “goed” door het rouwproces te bewegen!

     

                                                                                                                                                                       

                                                                                                               

 

 

 

 

 

 

 

 

Doof kind –

wie mag er doof zijn?!

luisteren
leren 'luisteren'

ik dien te 'luisteren'
wij mogen gaan 'luisteren' -

 

 

III - "de impact voor een broer of zus is groot"
II - "een handicap in een cultuur veranderen"   
I - "relatief luchtig"                  www.trouw.nl

 

 

 

Voor het eind van de film
ging het licht al aan,
'we' zagen het gesprek in bed -

Na het eind van de film
iedereen bleef 'stil' zitten
het was 'oorverdovend' stil -

 

 

. . . . . . . .

 

 

2III'18                                                                                                             

                                                                 

- vandaag viel voor den 1e maal de filos-mag- in huis. Sympathiek. Het 'mag' geen zware kost zijn, het mag vrij populair zijn, doch ik ervaar het als sympathiek. Poog het dagelijks nieuws te 'mijden'. Het nieuws bestaat vnl uit 'negatieve' gebeurtenissen. Sympathieke gebeurtenissen worden nauwelijks tot niet vermeld. Wil pogen selectiever door het nieuws te bewegen en 'mijn' tijd in te vullen met lezen van oa. filo-artikelen, etc. Hieopaansluitend vind ik het wel wonderlijk dat het 'neoliberalisme' mag leiden tot meer beschikbare tijd en de mogelijkheid om zelf te kiezen. Een sprongetje, vroeger 'genoot' je 'nutsbedrijven', één bedrijf, welke gedeeltelijk onder verantwoordelijkheid van de staat stond. Nu zijn deze opgeheven met de argumentatie, dat 'wij' er voordeel op gaan hebben ivm een soort marktwerking. Ik vraag me in eerste instantie af of het uiteindelijk goedkoper is geworden voor de 'consument' en dat meer mensen 'werk' genieten. En dan, misschien toch wel het meest 'wonderlijke', 'genieten' we meer tijd? Besteden we nu meer tijd aan het 'kiezen' van welke 'activiteit' het goedkoopst is ipv tijd 'gebruiken' om je zelf 'geestelijk' te verrijken of om samen te besteden aan gezamenlijke activiteiten, welke het leven tot een 'gezonde' gemeenschap mag leiden. Tja, misschien een 'zinloze' gedachte, tja -

           

Het onderwerp van de filo-mag- is "ziel". Ik vind dat wel sympathiek, intrigerend. Het mag een begrip, woord zijn, welke te pas en onpas wordt gebruikt, zonder dat het helder is omschreven. Ik vind het wel 'sympathiek' om te pogen een omschrijving, invulling te scheppen, koppelen aan het woord.

                             

. . . . . . .

 

 

 

 

 

 

3III'18 -                                                                                                         

                                                                                                                                                                                         

                                                                                          

                                                                                                                                       

                                           

                                                             

                                                                                 

                                                                                                                                                                                     

Ik kan mij zonder stoel, zitten niet meer uit/aan kleden van sokken, broek. Dit gelukt niet meer!

                                                                                                                                                                                 

                                                                                         

 

 

. . . . . . .

 

 

4III'18                                                                                                 

        

        

. . . . . . .

 

 

 

 

5III'18                                                                                                            

     

                                                                                                   

                          

 

Maak ik de wereld, 'mijn' wereld niet groter, incl. 'belangrijker', dan dat deze infeite is? Ik ben 'feitelijk' een zandkorrel, een 'onderdeel' van een 'gemeenschap', alias de mens. Wat beteken ik, betekenen de 'dingen' - activiteiten, gedachten, etc. - die ik doe? Genieten ze überhaupt betekenis? En vanwaar doe ik deze? Wil ik ergens 'bijhoren'? Wil ik gezien, gehoord worden? Doe ik er toe doe? Wil ik 'er aan toe doen'? Wat mag dat zijn - er toe doen? Is de wereld buiten mij, de werkelijke wereld éénvoudig niet (te) groot en 'gaat' zijn/haar eigen pad bewegen? Waarom zou ik met mijn 'belevingswereld' willen deelnemen aan 'die' buitenwereld? Dien ik wat toe te voegen? Dien ik niet eenvoudig klein behulpzaam deelnemend te zijn, gedachteloos, onbevangen, aangestuurd door, etc.? Etc. ....... Ik weet het niet! Ik weet niet eens wat ik 'voel'! Ik weet niet eens of ik 'iets' waarneem? Wat is echt, wat is onecht? Tja -

 

               

 

. . . . . . .

 

 

 

6III'18                                                                                                                     

           

"Er zijn geen dieper liggende oorzaken, zegt deze wiskundig fysicus. Alles is toeval -" - Klaas Landsman wetenschap
"Het punt is dat toevalligheden zo bepalend kunnen zijn dat we ze niet meer als toevalligheden zien. We leggen er een betekenis in die niet terecht is."
"Zuiver toeval. Ik vind het interessanter om te bedenken waarom het zo absurd nauw luistert."

- ik kan mij hier in 'vinden'. Ik geniet eenvoudig pech mbt dat MS zich manifesteert in mijn lichaam. Ik weet niet hoe, wat, waarom het 'huist' in mijn lichaam en zich manifesteert met vandaag de consequentie, dat mijn benen 'stijf' zijn, dat een 'onverklaarbare' vermoeidheid mij 'vast zet'. Ik zeg pech, omdat ik geen verklaring geniet en dat ik ook geen verklaring ga zoeken in 'iets', wat er niet is. Ik heb eenvoudig pech dat mijn auto-immuun systeem, door 'iets' is veranderd en wat heeft geleidt tot 'aanvallen' op/binnen het eigen lichaam, na het 'opruimen' van 'invallen' van 'buitenaf'. Ik heb eenvoudig pech daar mee 'genoten'. Het sympathieke is dat het mijn 'zijn', leven heeft verrijkt. Het 'lastige' is nu, dat ik wat 'bewuster' ben van het einde van het leven als mensch. Ik ben absoluut niet de enige, doch vergelijken heeft geen toegevoegde waarde en mag mi. ook niet. Er is geen één meer, minder, zwaarder, etc. Voor een ieder en 'omgeving' is het een geheel eigen 'gebeurtenis', proces, etc.            Vandaag geniet ik de behoefte om het leven los te laten, af te sluiten, doch hier dien ik wel te zeggen, dat nu mijn lichaam binnen/met de omgeving/atmosfeer niet direct in harmonie is. Het gelijkt of de beleving, stemming wordt versterkt. Gaat buiten het hoofd om. Tja -           - de laatste neer gelegde zin: "Zuiver toeval. Ik vind het interessanter om te bedenken waarom het zo absurd nauw luistert." vind ik ook wel een mooi beginpunt/uitgangspunt om wat er mag 'gebeuren' te pogen gaan zien, luisteren. Onderwijl 'kijken' naar wat de 'ziel' mag/kan zijn. Naast mijn fysieke gestalte, geniet ik 'denken' - 'emoties', een geestelijke gestalte.

 

                                                        

                                                         

. . . . . . .

 

 

 

7III'18

              

- de 'balans' tussen het hart, het hoofd en het lichaam is verstoord of anders gezegd, gelijkt niet te gelukken, te stabiliseren. Ik weet niet welke factor het meest 'wegschiet'. Mijn lichaam doet pijn, het hart is niet rustig - althans in samenspel met het hoofd, het hoofd wil stilte. Nu zou ik de dood tegemoet gaan, 'oneindig' willen zijn in stilte.

                                                                                                                                            

                                                                           

            

                                                                                                                 

                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                         

                                                                                                                          

                                                                                

                              

                      

                                                                       

                                                                                                                                            

                                                                                                           

                                                     

mag een zandkorrel zijn, welke
voortbewogen wordt door de wind
op weg naar 'komen' tot oerparel -

. . . . . . .

 

 

 

                                                                                                               - 8III'18

     

     

     

'kijkoog'                                                 
toezien                                                                                        

                                                                                                                    

        

                                                                                        

                                                                                                                                         spieden

                                                                         

                                                                

                                                                                                                                                               

                                                            

 

                                                                                                         

                                                                    

                        

                                                                                                         

                                                                                                   

 

 

 

The shape of water -                                                                                                                            
                                                                                                                                - Guillermo del Toro

                                                                    

                                                          

 

 

ik wil
ook zo

sterven

                                                           . . . . . . .

 

9III'18                                                                                                           

                                                                                                                                                                                            

               

 

                                                                                                                                    

                                                                                                        

mijn dag is leeg
het lichaam is zwaar 

mijn hoofd is moe -

                                                

 

                                                        

                                                                                                                                                                                             

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                      

muursterretje toont zich
hier word ik blij van
deze kleine schoonheid-

                                                                                                                                             

                                                                                                                     

 

 

Net een aflevering van 'Black Mirror' gezien
waarbinnen menschen binnen een systeem
onder begeleiding van een systeem,
opgebouwde - uitgevoerde algoritme,
gematcht worden aan de 'ware –
mooi neergelegd in de film
doch ik geniet de vraag:
'mag er een 'ware' zijn?'
- nav. de film, zeg ik: 'JA!'
doch nu in mijn leven zeg ik:”nee!'
Ik heb haar lief en meer,
doch het gelicht geheel aan mij –
- vertrouwen, stilte, onvoorwaardelijke overgave mis ik!
Dit is kwalijk, ik ben kwalijk,
ik 'verdwijn' in mijn binnenzee ~
ik ben niet 'geschikt' om een volwaardige liefde
gelijkwaardige relatie te ervaren – ik mis het!
De tijd tikt af -
 

. . . . . . .

 

 

 

10/11III'18 -                                                                                                               

- bijzonder?! Toeval bestaat wel/niet?! Als deze niet bestaat, ga daar nu eenvoudig vanuit, het is eenmaal ook zo - toeval bestaat niet. Ben gelijk nieuwsgierig naar 'iets' wat er mag zijn tussen menschen, wat niet zichtbaar is, doch wel aanwezig?! Gelijk bij 'onze' ontmoeting thuis, kwam de hierboven geschreven 'gedachte/gevoel' te voorschijn. Niet door mij, maar (in)direct door een vraag, reactie op mijn reactie op haar vraag/uitspraak. Nu weet ik nog niet wat 'waar' is en 'niet-waar'. Het is absoluut fijn samen, doch ik ben er niet geheel bij, in de relatie. Ik wil dat wel! Zij is lief, mooi, warm, puur ....... Ik droomde en ik zag dat ik in/binnen al mijn handelen er niet was. Ik maak geen contact met/in mijn handelen met mezelf. Hierdoor ook geen oprecht 'contact' met de ander. Ik leg geen lijn tussen mijn binnenzee/wereld en de buitenwereld, de ander. Ik ben/blijf beschouwer. Ik word/ben hier verdrietig om!

 

 

stil in stilte!


onvoorwaardelijke overgave
 onbevangen in geborgenheid -
 

                                                                                                  

                                                                                                          . . . . . . .

 

 

 

12III'18                                                                                                        

                                                                          

Ik 'geniet' een 'waar' gevecht, cq. strijd in mijn lichaam. 'Iets' is aan het 'tieren' en laat destructieve sporen na, welke mij niet in staat stellen om redelijker wijs te 'functioneren',  voortbewegen. Jakkes! Het lichaam gaat nu ook 'vies' voelen, vies gekoppeld aan onveilig. Onbetrouwbaarder wordt het lichaam. Pijn manifesteert zich in mijn benen, mijn hoofd vindt dat 'onzinnig' en poogt het te onderdrukken, wat altijd is gelukt, langzaam grenzen verlegd in de 'beleving' van delen van het lichaam, welke worden geplaagd door de ms e/o eenvoudig 'ouder' worden, incl. vergankelijkheid. Doch nu gelijkt het dat 'ik' verlies - gggrrrrrrrr!

                                                                                                                                                                                                   

                                                                               

                                                                                            - stil in stilte vertoeven!

. . . . . . .                                                                                     

 

 

13III'18

"In zijn boek 'Nieuwe geborgenheid' (1958) wijst hij de weg naar een nieuw, fundamenteel vertrouwen in het leven, naar de ontwikkeling van deugden als geduld, hoop en dankbaarheid. Daarmee legt Bollnow een achilleshiel van de moderne tijd bloot: gebrek aan geborgenheid." www.trouw.nl

                                                                                                                                                                   

                                                                                                               

                                                          

      

                                              

                                                                                                  

                                                          . . . . . . .

'Sterven is doodeenvoudig.                                                                                          
Iedereen kan het!'         
                                                                - René Gude ( 2III'57 - 13III'14)

. . . . . . .                                                                        

 

14III'18                                                                                             

                                                                            

                                                                   

'Wil' ik dood of ga ik dood of kan ik dood 'willen' of - ? Is dit nu eenmaal een 'zwaktebod' naar mij zelve toe mbt het niet 'kunnen' leven? Waarom ga ik de dood nu niet in en 'denk' er wel steeds over binnen verscheidene contexten in mijn 'hoofd'? Het is niet dat ik 'niets' doe in de dag e/o niet 'geniet' van activiteiten/ gebeurtenissen in/met het leven. "Geniet" nu wel (tijdelijk) fysieke beperkingen, ondersteund door een niet te bevatten, cq grijpen, vermoeidheid en (misschien vreemd om neer te leggen, doch 'ze' zijn er) financiële grenzen - doch beiden gerelateerd (toch wel fijn appels en peren naast elkander leggen) aan 'anderen', mag ik 'rijk' zijn. Tja - ga leven!

                                                                                                                                                              

                                                                                                                           

                                                                                     

                                                                                                                                                                                       

Nu aan/in de begin van de avond - ik wil nu, zoals het nu mag zijn in/met mijn leven, niet oud worden. Ik ervaar nu geen reden, doel om te leven tot. Alleen een verantwoording naar is de basis. Tja - ik leef!

                                                                                        

                                                                               

                                                

Ik ervaar nu wederom een 'unheimisch' gevoel, gestoeld op het 'contact'. 'Wij' zijn niet genoeg, er is behoefte aan een andere wereld, incl., incl. wat? Jammer voor de basis. Tja - ik ga dromen!

                                                                                                                                                                                       

                                                                                            

. . . . . . .

 

 

 

                                                               15 maart '18

x'84 kijkt uit                                                                                           

voor uit                                                                      
                     uit naar                                                               x'!!

 

 

 

 

"Escape Artist" -                                                         

 

                                                             - Zoe Keating

 

 

 

 

 

 

        

        

        

        

                          Ik wil 'absoluut'
                          niet 'oud' worden!!

                                             

                            . . . . . . .

 

 

 

16III'18

Gisteravond mogen luisteren in de Witte Kerk naar verhalen, intrigerende spiegelende persoonlijks samengestelde 'bedachte' verhalen - mooi! Het boek genoot al een stempel, cq. pleegdruk. Het 'ontving' gisteren een stempel en een vingerafdruk van de schrijver - dank!

 

                                                                                                                                                                              

Vannacht thuis veel gelezen in een ander boek, veel gehuild. Ervoer gisteravond en vannacht een pijnlijke eenzaamheid - ik ben alleen! Ik ben niet samen!! Dit gelicht absoluut aan mij, in mij, aan mijn 'belevingswereld'.

                                                                                                                                                                            

                                                                                  

        

                                                                                                  

                                                                                                                                                                                            

Sinds enkele jaren mocht ik een medicijn 'krijgen', welke mijn lopen, bewegen positief beïnvloedde. Nu gaat deze uit het zorgpakket. Ik moet zeggen, dat ik heel blij was/ben met het medicijn omdat ik wel weer mocht lopen. Dat gelukte in 2015/16 niet meer. Toen zijn de gesprekken mbt 'euthanasie' begonnen. Toen het 'proces' van het leven loslaten ingegaan. Zo diep, dat ik het leven heb 'losgelaten'. Door het medicijn ging ik 'letterlijk' weer lopen door het leven. Het is niet dat mijn lichaam geheel 'opknapte'. Ik 'mocht' in de secundaire progressieve fase van de ziekte terecht zijn gekomen en de reeds 'opgebouwde' klachten bleven. Ik 'stoei' nu met het zoeken naar een balans tussen lichaam, hoofd en hart. Dit ligt ook binnen het gebied van 'existentie', doch nu, indien het lichaam medisch niet meer wordt ondersteund, kan het lichaam een nog grotere rol innemen mbt het zoeken naar een evenwicht tussen lichaam, hoofd en hart. Tja -

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                         

Het hart wordt 'kouder'. Door het lezen? Gisteravond schonk Adriaan van Dis veel aan de aanwezigen. Hij vertelde welke ruimte verhalen genieten. Wat verhalen mogen doen bij hem als schrijver en lezer. Intens! Ervaar dat zelf ook bij het lezen van boeken, verhalen. Een film komt bij niet zo 'binnen' als een verhaal welke ik lees. Het intens mooie is, dat ik zo een geheel andere wereld in mag glijden - nu mag ik zelfs uitglijden binnen in mijn emotionele wereld. Het verhaal voedt ook mijn binnenzee.

                                                                                                                                       

 

 

Nu zou ik graag 'samen' stil in stilte willen zijn - nu en voor altijd!

                                                                                                

Doch ik ben 'feitelijk' hier alleen! 'Zweef' gelijk deze 'dode' schone witte stokroos binnen de gedroogde wortels welke huizen binnen de glazen fles, gelijk ik 'leef' binnen een cocon, welke ik heb geblazen. Ga mijn cocon veranderen, ga er meer 'vrijheid' in leggen - geen vrijheid qua daden, doch mijn belevingswereld geraakt opgesloten, mijn 'vrije' geest lost op - geraakt verstrikt. Ik zou gaarne 'samen' vrij zijn, doch ik geraakt bekneld in mijn belevingswereld. Het hoofd is geen liefde, het hart dient gevoed te worden -

     

. . . . . . .

 

 

 

17III'18                                                                                                          

  

                                                                                         

  

Wat is samen?

leven
meeleven

delen
meedelen

geven
meegeven

nemen
meenemen

doen
meedoen

Ik weet het niet!

        

 Ik 'ervaar' nu geen samen. Er is géén contact. Het wordt niet gevat door een vorm van 'contact'. Ik ervaar verdriet in mij. Ik ben niet verdrietig. Ik ervaar een contrast tussen (eerdere) woorden en handelen. Het is goed zo! De tijd is er niet 'ons'. Wat dien ik dan los te laten - de tijd of 'ons'? Als er geen 'samen' is, wel 'tijd' die 'duwt' tegen het 'leven' aan, dan mag het goed zijn, om 'ons' los te laten. Ik sluit nu aan bij eerdere neergelegde woorden van mij, begin januari. Het is goed, nu ook daden -                                   - Ik zou graag, ik wil het het allerliefst samen zijn, doch het mag nu niet 'gelukken'. 'Mooi' woord - gelukken ligt voor/tegen 'gelukkig' aan of geheel niet?!

                                                                                                                              

                                           Ik weet het niet -

- ga naar 'binnen'!                                                                                 

                                                                                                                                             

  

Ik stoei met mijn 'intuïtie'!

. . . . . . .

 

18III'18                                                                                                 

                                                                           

Ik stoei met mijn 'intuïtie'! Hier 'erken' ik gelijk, mag ik 'inzien', dat mijn 'intuïtie' gestoeld is op 'hoe' ik het 'leven' heb mogen (nog mag) ervaren. Dit al van kinds af aan. Ik heb al eerder neergelegd, dat ik vanaf mijn tiende ben gaan 'zoeken' naar 'waarachtigheid'. Dit nav hoe ik keek, waarnam hoe menschen met elkander omgingen, wat werd gezegd en gehandeld. Het contrast daar tussen. Ik mag nu ook (weer) ervaren dat mijn 'vertrouwen' in de ander niet echt fijn werkt. Zo gauw, als ik een contrast ervaar in het woord en handelen, schiet ik 'weg', ga mijn binnenzee in. Hierdoor doe ik (waarschijnlijk) de ander tekort. Doch, het gelukt mij niet om mijn gevoel, welke vloeit uit mijn 'intuïtie', fijn op te vangen en mijn mond te houden. Ik ben niet geschikt voor een liefdesrelatie -

. . . . . . .

 

 

 

 

 

 

19III'18

                                                                       

                                                                                       

                                                                 

                                    

Een zeer zware nacht genoten vol gevoelens gepaard met zilt verdriet. Het hoofd schonk zachte rust aan het hart, wat zich niet liet 'koesteren'. Ik weet het niet 'meer'! Ik voel me moe, verdrietig moe -              - vandaag is het de 'verjaardag' van mijn 10 jaar geleden overleden broertje. Het blijft iets 'bizars' hebben. Vandaag ook enkele malen een wat langere tijd bij de opa geweest. Hij is aan het sterven, gelijkt het. Hij glijdt weg, gelijkt het. Het gelijkt dat hij niet meer wil, poogt de tijd te rekken naar het moment van terugkomst van een kind. Hij is een bijzonder eigen mensch!

                                                                                                  

  Verdoofd verdriet -

                                                                

. . . . . . .

 

 

                                                                                                              20III'18

                                                                                                                            

Ben ik 'vreemd'? Heb de gehele dag (na)bij opa vertoefd. Aan de naderende einde van de dag kwam de huisarts aan - het pad naar euthanasie is neer gelegd. Ben ik 'vreemd'? De dood staat bij de 'laatste deur' niet te wachten - nee, hij opent zachtjes de deur. Ik mag opa langzaam naar de deur 'zien' glijden. Ben ik vreemd? Vreemd mbt mijn beleving? Ik weet het niet! Ik benijd opa - is dat vreemd? Het 'laatste' stuk van het levenspad geniet nu zo'n zachte liefdevolle uitstraling. Ik zou me er zo wel op neer willen leggen -                   - ik ervaar dat de dood niet zover weg hoef te 'staan', zijn van mij. Aan tafel thuis samen met mijn kinderen gesproken over de 'aankomende' dood van opa - mooi! 'Mooi' hun verdriet, vertrouwen in opa, hun liefde, hun 'beeld' van de dood.

                                                     

 

The Last Bird -                                                         

 

                                                         - Zoë Keating

                                                                                                                                                                                                  

. . . . . . .

 

 

20 - 25III'18

           

Opa is dood, mijn zoon is jarig, de liefde is weg gegaan -                       - 'n gat heeft zich ingeslagen, terecht! Ik heb de afgelopen periode 'ervaren': ik ben er, ik ben er niet! Ik heb geen contact met mij zelve in situaties met anderen. Ik 'word' een instrument waar ik zelve in/op speel ten gunste van de ander(en). Heb "dit" mijn gehele leven gedaan. Ik heb gepoogd mij zelve over te geven aan de ander, aan het zijn in ik binnen de relatie met de ander - doch zo gauw als 'ik' mij 'onveilig' ga voelen, schiet ik weg in een instrument en 'deze' is moe. Is op! Nu mag zij, bosvrouw (ik hou van haar, ik voel de liefde in stilte) intens lief zijn, puur, echt - doch ik ben moe, te moe om te 'zijn' binnen de relatie. Zij 'verdient' een mooi mensch, welke haar liefde, geborgenheid schenkt - echt puur vanuit het hart. Ik kan het niet. Ik ben niet zielig, etc. Ik kan het niet! Nu mogen tranen vloeien, mijn binnenzee spoelt over naar buiten.

                                                           

                             

                            

                                                                                            

 

 

 

 

 

 

                             

 

 

 

 

 

 

Lief is zij mij!                                                                              

                                               

                                                                            

                                                                                                                                                  

                                                                                                                                                                                             

                                                

                                                

                                              

. . . . . . .

                                                                                                        

  

- de lamp gaat waken na de zon!

           

 

 

                 

De zon aan/boven zee, wegdraaiend een nieuwe dag elders in, 'ons' verlatend -

 

                                                  

           

           

                                             

                                                                                          

                                                                                                                           

           

           

           

           

                                                                                                                          

           

           

           

                                            

 

 

 

 

        

                                          

- zou dit mijn 'ziel' mogen zijn?  Ik 'vul' ziel met 'zelfreflectie' mbt het leven. Het leven geniet meer dan wat ik 'waarneem' met mijn zintuigen. Het is géén geloof, doch 'ervaren'! Ik voel mijn leven - ik ben 'n "zandkorreltje" binnen 'n geheel. Ik wil leven, doch red het alleen niet. Ben daarom ook niet bang om de dood in te gaan. Mijn hart geniet verdriet, mijn hoofd (te veel) woorden, mijn lichaam huisvest 'n ziekte - mijn 'ziel' mag groeien tot 'n eenvoudig mensch!

                                                      

  

 

"Niets geeft zo veel plezier als een trouwe, aangename vriendschap. Wat is het heerlijk als er mensen voor je klaarstaan aan wie je elk geheim gerust kunt toevertrouwen!"

- uit "Innerlijke rust" van Seneca
(www.filosofie.nl

 

                                                  

                                                 

                                                 

 

Nu maandagochtend, 26III'18 - stil leeg in mij. Het doet mij zeer, dat ik bosvrouw zoveel pijn doet. Ik wil dat niet. Ik weet niet hoe anders, dan wat er nu mag gebeuren. Wens haar al het moois en meer toe. Mijn hart houdt van haar (het hart mist haar), doch het heeft 'verloren' van het hoofd. Dit 'ervaart' onveiligheid (of het terecht of onterecht is - ik weet het niet, doch ik heb gepoogd mijn hoofd bij te sturen, doch ik 'mag' weer 'gevallen' zijn) en glijdt weg de tijd in. De tijd kan 'ons' niet meer inhalen (in mijn droom ben ik samen), althans -                                         - 't gebeurt niet! Tranen stromen nu _______ xx!

 

                                                                      

innerlijke wijsheid                                                                                                                                                                                

 

"Niets maakt zo afvallig als hypocrisie."

"En dan is er het brein. De neurowetenschap komt er meer en meer achter dat het brein niet alleen maar signalen verwerkt die van buiten komen, maar een voorspellingsmachine is, die op basis van eerdere ervaringen continu vooruitloopt op de toekomst." - David Maij (www.trouw.nl)


"Ik praat trouwens nooit tegen hersenen, hersenscans of neuronen, maar tegen mensen." - Bert Keizer
www.trouw.nl

                                                                                                                 

                                                                           

                                      

                                     

                                                                           

innerlijke wijsheid

 

 

In the middle somewhat elevated -                               

 

                                                     - Thom Willems
 

 

 

 

           

innerlijke wijsheid
innerlijke rust

innerlijke stilte

           

innerlijke -

                                                                                        

                                          

                                                                                                                            

 

                          - innerlijke stilte in stilte zijn!

 

                                                                                                                                                                   

                                                                                                                           stille tranen -

 

 

 

 

zelfreflectie
mag groeien
in 'samen' zijn

zelfreflectie
in mijn eenvoud
is mijn 'ziel'!

ik 'voel' leven
ik wil leven -

 

. . . . . . .

 

 

 

27III'18

Gehele dag een activiteit gedaan met jongeren, 16/17 jaar oud op een Vrije School binnen een project getiteld 'kunst'. Mooie gesprekken genoten, absoluut fijn hoe 'zij' hebben gewerkt leidend tot een gezamenlijk werk waarover zij blij waren en terecht! Mijn lichaam, benen verstrompelde vandaag. Dit was mijn laatste activiteit samen met anderen -

. . . . . . .

 

 

 

 

 

28III'18                                                                                                                 

 

                             

roos

lief
stil

 

 

 

                                   

. . . . . . .

 

 

 

 

29III'18

           

- maan
reflecteert

zon -

                                                     

                                              

zielloos
lag opa
in de kist
dag -

                                                                                        

                                           

. . . . . . . . .

 

 

30III'18                                                                                             

                                       

                                                

hier een 'landschap' gecreëerd
in mij ben ik gevallen in oude gaten
ben 'alleen' -
ik ben niet zielig
heb het zelf 'gecreëerd'
doch het doet pijn -

nu mag het hoofd het 'overnemen'
ervaar dat nu 'zwemmen'
in mijn binnenzee
niet eenvoudig is -
dien 'overnieuw' te leren leven!

                                                   

                                                                  

 

 

 

 

                                                                                        

vanuit 'onveilig' water
mijn binnenzee ingezwommen
het net schept 'veiligheid'
nu vertoevend in gevang –

                                                            

                                   . . . . . . .

 

 

 

31III'18                                                                                                              

 

Het verlies van kleine detail -                                                   

 

                                                                   - William Forsythe

 

 

        

   

                                               

 

tijd
er is tijd

een ieder geniet tijd
evenveel gelijk de ander

doch hoeveel tijd is er
om te delen
deelbare tijd?

hoe sluiten tijdseenheden aan
op elkaars tijd?
in hoeverre willen wij delen?
in hoeverre kunnen wij delen?

het 'wonderlijke' is
dat je tijd dient te nemen
om tijd te kunnen delen -

in hoeverre is dat het waard?
wat mag 'waard-zijn' betekenen?

hoe beleeft de mens de tijd onderweg?
hoe beleeft de mens gedeelde tijd?

wat mag van waarde zijn in de tijd?
in de beschikbare tijd die jij bij leven geniet?

ik zou gaarne de tijd samen delen
onderwijl mag dan tijd weg glijden
het gevoel gevuld door ontstane geborgenheid
is loos van tijd -

 

                                           

                                                                                       

                                                  

 

vandaag geluisterd
mooie woorden gehoord
het zijn mag zich tonen

loslaten mag ik haar
het leven zoet toe wensen

ik wens haar een mooi tijdspad toe -

 

 

vrij mag ze vliegen
rijk aan liefde wandelen
het leven omarmt haar –

- dag mooie schone zuchten
ademend tussen de bomen

 

                                xx

 

ik ga ook pogen het lezen zacht te benaderen –
heb de afgelopen tijd de dood mogen 'zien'
hoe deze zich ontfermde over een mensch!

ervaar nu weer hoe 'zwaar' dat mag zijn
tranen 'rusten' tegen mijn oogleden aan

ervaar nu ook weer het alleen zijn
hoe beiden in/met zich zelve zijn
het gelukt 'ons' niet om 'tijdelijk'
de haven voor de ander te zijn
het is goed –

ik ga pogen het leven stil in te gaan
om stil te gaan leven
de dood leg ik neer in de tuin
het mag daar rustig gaan wachten!

nu eerst fysiek aan sterken
hiervoor geniet ik nog geen geduld
dien de tijd los te laten
en het moment weer in te glijden –

nu, net de neergelegde woorden vanaf 'den beginnen' herlezen
de ontvangen woorden van vandaag mee laten lezen –

ik ga pogen het lichaam eigen te maken in zachtheid
het hart rust schenken, het hoofd stilte leren -

                                                                                                                                                          

                                                               

                                                                                               

 

 

22.22u of -                                                                                                  

maanlicht
stil zitten
Taalke
luisteren

lege stoel

hartritme
tikt tijd
hoofd creëert
ruimte -

                 
- ruimte
droom

droom
ruimte -

ruimte
voor 'n droom -
                                            
mijn droom -

"Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven."

Rutger Kopland
 
ga dromen -

                                                                                                                                                 

. . . . . . .

 

 

 

 

 

 

 

1IV'18                                                                   

        

  

                                                                                                                                                                                

Van leeg naar vol, van links naar rechts, van hoog naar laag - ik 'vlieg' in mij nog echt alle zijden op. Rust stabiliteit gelukt nog niet. Stilte schept nog onrust, verdriet in mij. Ik dien de tijd te vertrouwen!

                                                                                                                               

  

 

 

 

 

                                                                                                                                                              

 

het oog traant
diepte toont zich



natuur
spiegelt –

                                                                                                                                                   

 

 

                                                                                                                                                                                      

                                                                                           

                

                           

                                                                                                                                                                   

                                                                                     

dood natuur
versus natuur

natuur lijk

. . . . . . .

 

 

. . . . . . .

8IV'18

                                                     

                                               

                                                                                                                                                                 

Ik ben geheel 'verantwoordelijk' voor mijn 'belevingswereld, van hoe/w at ik heb verwoord, geplaatst in mijn belevingswereld. Geen ander treft 'blaam', etc. Ik geniet ook niet de intentie om de ander kwaad te doen, etc. Ik creëer 'mijn' wereld en wat waar e/o niet waar mag zijn - ik weet het niet en is ook niet relevant. Het mag mijn belevingswereld zijn en mag dat leiden tot 'wegtrekken' van anderen, dan mag dat zo zijn - ik ben daar dan verantwoordelijk voor, gelijk als ik 'wegtrek' van anderen. 

                                                                                                                                             

                                                    

                                                                                                                                      

                                                          

                                      

                                                                                                                                              

. . . . . . .