Ik zee, ik en de zee, de zee en ik. Van jong af aan wonend in 't Oosten des land, voel ik me al aangetrokken naar water. Vertoef graag in het water, buitenbaden gevormd in de natuur tot zelfs zwemmen in de Rijn. De zee leerde ik wat later kennen, denk rond mijn 18e 'bewust', door er te zijn bij de zee. Gelijk fascineerde mij de gehele eigenheid, onvoorspelbaarheid, grilligheid van de zee. Tijdens periodes van grauwheid qua weer in het Oosten, structureel enkele weken grijze luchten, reed ik zo even op en neer  naar de zee om mezelf te 'verfrissen'. Toen nog niet letterlijk door in de zee te duiken, doch door de wind door me heen te laten gaan, de zilte lucht te snuiven, de verte te aanschouwen, zelfs het blauwe boven mij. De zee schonk mij letterlijk ruimte.

Tijdens de inval In Koeweit anno 1990 lag ik in het ziekenhuis nav 'loopproblemen', die bestond uit gevoelstoornis en evenwichtproblemen. Onderzoek vond plaatst, medio februari kreeg ik te horen dat MS in mij zich manifesteerde. De wereld draaide even ietwat sneller rond haar, mijn as. Ik genoot toen 'n heel mooi uniek mensch naast mij, welke naast mij was, onvoorwaardelijk. 'N unieke mooie liefde. Zij was mijn zee daar in het schone Oosten.

Na zo'n twee drie jaar na de diagnose en enkele malen mogen vertoeven nabij de zee, ging ik weg uit het Oosten, naar de zee toe. "Onbewust/bewust" onderwijl veel verdriet veroorzakend in het Oosten en blijdschap creren in het Westen van het land. In mij verloochende ik signalen, gevoelens, onderdrukte deze door gedachten, die de baas wilde zijn over de consequenties van MS in mijn leven, ook de angst in mij beteugelen, zelf het pad willen bepalen. Ik heb het gedaan. Ben naar het Westen gegaan. Daar ervoer ik ook snel een soort eenzaamheid, die ik ook al eerder had ervaren. Ik werd ook hier terug gezet ivm mijn ziekte. In deze 'eenzaamheid' zocht ik de zee. Veel zijn nabij de zee. De zee omarmde mijn belevingswereld. Ik ervoer geborgenheid.

Midden in mijn dertiger jaren werd mijn lichaam ietwat 'lastiger' in handelen. Behoorlijk 'lastig'. Ik had ook al 'n "idee"  gevormd mbt het einde van mijn leven. Mocht hebben gezien dat 'n familielid van mij al met 'r 39ste in 'n verpleeghuid geraakte en zo naar 't eind is gegleden, letterlijk 'gestikt'. Ik ervoer dat ik niet zo dood wilde gaan, dat in dit land, toen, niet direct euthanasie mogelijk was.  Zo mijn veertigste verjaardag naderend ervoer ik in mij 'n steeds sterkere behoefte om nabij de zee te zijn. Na de zomer van 2005 ben ik dagelijks gaan zwemmen in zee om te gewennen aan de kou. Ik wil oud worden tegelijkertijd zelf de keuze kunnen maken om het leven los te laten. Vandaar het dagelijks zwemmen in de zee om ten alle rijden weg te mogen zwemmen. Het eerste jaar, winter legde ik iedere dag 'n stukje van "Een winter aan zee" van Holst neer op 'n site neer binnen mijn profiel. Ik maakte niet direct contact met anderen, integendeel. Ik bleef binnen mijn eigen eiland. Onderwijl woonde ik ook alleen met kinderen, verdeeld in de tijd. Na deze winter ervoer ik nieuwe energie. Ik ben absoluut niet spiritueel of hang 'wonderlijke' gedachten aan, doch mijn lichaam werd "gezonder", sterker.

Mbt de zee, zwemmen in zee binnen alle weersomstandigheden in een op een bepaald moment zr koude zee heb ik vier stappen "ontwikkeld" -
1 focussen, concentreren
2 ademhaling, beheers je ademhaling, stuur deze aan
3 omdenken
4 kou
wat gebeurd er:
1 je richt je aandacht op n iets waardoor je je geheel afsluit van de wereld om je heen, dit kan ook meditatie heten, doch ik noem het eenvoudig focussen.
2 ik 'geloof' dat je ademhaling wel er voor zorgt dat het gewenste zuurstof goed wordt verdeeld in je lichaam en dat er een rust mag ontstaan in je lichaam.
3 mbt omdenken bedoel ik letterlijk omdenken: als het in mei 16 graden is, dan gaan de korte rokken al aan, doch al het in november 18 graden is niet. Laat je niet vastleggen door een soort aannames, regels, etc. Wat mag kou zijn, wat is nat, etc.
4 de kou zorgt er voor dat mijn gehele lijf gaat shaken, schudden, trillen. Het wil weer warme worden. Daardoor wordt mi. iedere cel in het gehele lichaam geactiveerd, betrokken.
Ik kan niet meer sporten, etc., doch mijn lichaam werd wel sterker.

Onderwijl is de intentie van het zwemmen in zee veranderd, bijgesteld. Het zwemmen is 'n behoefte geworden. Nu heb ik heb de zee wel ietwat in de steek gelaten door inconsequent te zijn mbt het regelmatig zwemmen in zee wat als gevolge heeft dat ik nu al enkele malen ben gegrepen door 'n infectie met minder fijne gevolgen voor mijn lijf als gevolg dat de MS zich heeft gemanifesteerd. Ik dien en ga weer de zee in, de kou van de zee in/om mij heen ervaren, zijn binnen haar geborgenheid.

De zee en ik, ik en de zee

zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte zee stilte
stilte zee stilte zee stilte
zee stilte zee stilte
stilte zee stilte
zee stilte
stilte

 

ik zee