zuiver,zilt
water,wind

zuiver is mín hart
zilt geniet mín hoofd
water draagt me
wind stuurt me

samen zijn ze mij
geven me over aan de tijd
waarbinnen Ďk geen verblijfplaats heb
alleen ín schip
om mee te varen . . .



" geboren in 1965,

op de geboortekaartjes die mijn grootouders kregen, stond 'de laatste golfslag'. Dit nav. dat mijn ouders op 'n woonboot woonde op de Rijn te Arnhem. M'n gehele leven geniet ik een relatie met water - van sterrenbeeld tot regelmatig vertoeven in water. Eerst in de Rijn, nu bijna dagelijks in de zee. Misschien is m'n leven ook wel gelijk 'n rivier, 'n stroom die naar zee leidt. Gelijk is de rivier 'n fragment van 'n kringloop.

Na eerst als meester te hebben gewerkt in 't basisonderwijs, heb ik me gericht op 't creŽren van kunstwerken, waarbinnen ik gedachten, emoties - welke vloeien door 't leven, gelijk 'n rivier, neer te leggen. Begon met etsen, fotografie, vervolgens schilderen, tot beeldhouwen. Onderwijl ook ruimte gecreŽerd voor de dood. Klinkt misschien vreemd, als ik het zo neer leg. Doch heb gepoogd in 't proces rond en na de dood van 'n mooi mensch iets aan te reiken, wat de pijn en 't verdriet, milder mocht maken. 'T leven en de dood zijn onlosmakelijke aan elkander verbonden.

. . .

Nu anno 2016 na 'n jaar van loslaten, letterlijk van vele activiteiten nav de ziekte MS, welke als 'mijn sluipmoordenaar' stukjes lichaam heeft toegeŽigend, vormt zich 'n leegte van binnenuit naar buiten en creŽert zo 'n omhulsel, zoals in "De Wand" - Marlen Haushofer is beschreven en prachtig is verfilmd. 'N omhulsel, welke me keihard naar binnen toe laat gaan. Waar ik nu mag ervaren hoe groot en leeg het mag zijn.

Heb vele verbindingen mogen leggen in mijn leven, verbindingen tussen menschen, in menschen, doch ik heb zelf nooit echt binding in mij neer gelegd. Ervaar nu dat de ruimte in mij 'n leegte is, die 'n angst in zich huist, welke ik nog niet eerder heb aanschouwt. Ik ben niet bang om te sterven, heb dit misschien ook juist wel toegeŽigend om niet naar binnen te hoeven gaan, waar je alleen bent in zijn totaliteit. Heb gelezen, gesproken - woorden van anderen eigen gemaakt om zo 'n vliesje om me heen neer te leggen, welke me van twee zijden beschermde. Nu laat de buitenzijde het los, liefde laat los - nu moet ik naar binnen, pijn, verdriet ervaren - alleen!

Alleen in me zelve gelijk 'n ieder. Geniet oprechte mooie gevoelens voor haar, gevoelens welke me verdrieten, gelijk me sterken.