14II'16        ik, ik wilde al 'n heel verhaal neer leggen na 'n weekend denkend mbt ik, het begrip ik, doch nu nog even niet . . . . . . .

18II'16  - ik beweeg me echt letterlijk terug in de tijd. Hetgeen om me heen schuift letterlijk terug in de tijd, niet achteruit, maar synchroon ('denk' dat het woord synchroon wel klopt mbt wat er in de werkelijke werkelijkheid mag gebeuren en wat er al eerder in mijn leven is gebeurd. nu terug bewegen in de tijd, herstellen als het ware van eerdere momenten in het leven) . Onderwijl is het hoofd gevuld met herinneringen gedachten wel nu. Bijzonder -

- misschien vergis  ik me wel gelijk misschien verbeeld ik mij het wel?! Wat mag ik toch zijn? Wat wil ik gaarne zijn? Heb ik daar iets over te 'zeggen'?

Nu 19IV'16 ervaar ik dat ik stil sta in mijn leven of anders gezegd mijn leven staat stil, tegelijkertijd leeft het doordat ik adem, etc. 'N verdriet is toch groter geworden en heeft parallel aan de MS in mijn lichaam, mij in hem/haar greep gekregen. Het verdriet is misschien de machteloosheid wel die vloeit in mijn lichaam en hoofd door 'n onverklaarbare, niet te vatten vermoeidheid welke vloeit e/o veroorzaakt wordt door de MS. Ik vind het niet fijn, kan niet bevatten de zin van zo'n vermoeidheid, etc. Ik ben moe van 't leven. Wat houdt mij nog tegen, nog hier - wat?

 

21 IV'16                                                Hier mag ik liggen, geen Srivatsa, doch 'n deel van 'n koord, welke "iets" heeft verbonden.

 

 

 

 

 

 

- gelegen in/op het zand met 'n hart welke zich loskoppelde van de mensch. Het hart legde zich neer in het strand, wind en zee onder het oog van de zon! Sterven kan mooi zijn, gelijk aan intens leven -

 

25 IV'16 heel veel verdriet heb ik veroorzaakt, vind dat meer dan vervelend - heb spijt, spijt! Ik snap veel van en in mij zelf niet!! Nog veel te leren - nu stilte!

 

26IV'16 - wat ik heb waargenomen is mijn angst, heb gezien en vervolgens mijn angst erin neer gelegd. Het is mij niet gelukt om mijn angst op te vangen, tevens deze binnen het gebied van kwetsbaarheid te delen.

 

. . . . . . .

 

 

16X'16 nieuwe spiegelende inzichten zijn me toe geschoven - 't verdriet is via 'n snaar naar buiten gegleden . . . . . . .

-

5XI'17 'n sprong in de tijd heb ik mogen maken, nu 'hier' de neergelegde woorden gelezen te hebben. Ik weet niet wat er is gebeurd - kan wel 'feitelijk' gebeurtenissen neer leggen, doch wat er in mij is 'gebeurd' kan ik niet direct neer leggen, terwijl er wel 'n soort van ontwikkeling, groei heeft plaats gevonden. Tegelijkertijd 'voel' ik nog steeds wel 'n soort behoefte om 'thuis te komen' in de dood. Hier kan ik geen woorden, gedachtes tegenover neer leggen, welke 'n evenwicht in mij zou neerleggen. Ik 'weet' nu wel dat mijn 'levensdrift' gestoeld is op 'n soort overgave in 't leven aan het leven welke rust op 'vertrouwen'. Ik kan niet direct het woord vertrouwen in deze context verduidelijken. Ik ervaar, 'voel' het in mijn lijf. Ik ben al denkend, kijken, doende - er wel mee bezig om tot 'n inzicht te komen mbt het vertrouwen. Door in gesprek te zijn mag ik mijn 'binnenzee' mogen zien, verwoorden. Ik mag nu wel zien, dat wat ik mis, wat is beschadigd, cq 'neer gelegd' is in mij, zonder opzet van buiten - ik mis het onvoorwaardelijk er toe doen voor de ander, dat het woord en handelen van de ander gelijk is naar mij toe. In woord werd altijd wel gezegd, 'ik hou van jou', doch op (cruciale) momenten werd ik 'teruggezet', althans dat heb ik ervaren en vervolgens 'n soort wantrouwen naar de ander opgebouwd. Ben ook gaan twijfelen aan mij zelve. Mijn woord en handelen zijn ook niet (altijd)  gelijk opgegaan. Misschien is dat mijn levensdrift, de ander ontmoeten en dan echt versmelten in een diepe geborgenheid. Ik mag zien, dat dit 'n illusie is.                   Ik 'geloof', denk dat de mens, de wereld mooier wordt als wij allen kinderen laten opgroeien als kinderen in geborgenheid en dat de grote mensch niet oordeelt e/o projecteert, maar 'faciliteert', begeleidt met de 'kennis' die er mag liggen in neergelegde gedachtes/emoties van mooie menschen - mijn droom!         Ik 'weet' welke momenten ik in mijn leven heb 'genoten', waarbinnen ik 'n keuze maakte op basis van 'overleven', er toe doen naar leven in 'één-saam-zijn' met mij. Zilte tranen zijn voor mij voedzaam geweest. Nu trekt het lichaam me langzaam meer naar de grond toe -

Ik ben niet 'alleen' in hoe ik beweeg in het leven. Vele menschen bewegen ook zo. Ik vind het dan nog pijnlijker, tot verdriet komend, dat de mensch in zijn totaliteit niet mag gelukken om 'n 'nieuwe' geborgenheid te ontwikkelen, dat er 'n krachtige positieve niet geschade fundering (van ei/zaadcel versmelting t/m ong. 25 jaar) wordt neergelegd, opgebouwd in de (jonge) mensch - beweeg "inn-"

- inside i'm dying!